Hi Robsten Team @ 03:08 BKKLT
.
.
เนื้อเรื่องและบทสนทนา ทั้งหมดเป็นการแต่งขึ้นตามจินตนาการ อิงตามเหตุการณ์จริง
.. แต่สิ่งของ เครื่องใช้ที่กล่าวถึง สถานที่ ตัวบุคคลหลัก และเหตุการณ์บางเหตุการณ์
เป็นเรื่องจริง หรือ อ้างอิงภาพจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในงาน
.
*** ห้ามคัดลอก ดัดแปลง แต่งเติม แอบอ้าง นำไปเผยแพร่ต่อเด็ดขาด ***
.
.
When in Rome
.
เมื่อรถมาจอด ที่หน้าพรมแดง เสียงกรี๊ด เสียงเชียร์ ต้อนรับของแฟน ๆนับร้อยนับพันคนดังเข้ามาในรถ ทั้งๆที่ประตูรถยังปิดสนิท
ฉันมองไปรอบๆ .. แฟนๆ ถือรูปของฉัน กับ ร็อบ โบกไปมา .. เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นดีใจของพวกเขาที่จะได้มาเจอกับเรา .. พรมแดงที่ทอดยาวไปยังประตูทางเข้าออดิทอเรียม .. และกองทัพผู้สื่อข่าว ช่างภาพ ที่รออยู่
แคเธอรีน ยืนคุยอยู่กับพวกนักข่าว และทีมงาน .. มีเจ้าหน้าที่มายืนรอเปิดประตูด้านที่ ไมเคิลนั่ง .. แต่เขายังไม่มีท่าทีว่าจะขยับเขยื้อน
“ ไมเคิล ฉันต้องลงไปแล้วล่ะ ”
“ … ”
“ ไมเคิล ขอร้องล่ะ ..อย่าทำอย่างนี้เลย ”
“ ทำยังไง .. คุณจะให้มันจบลงแบบนี้เหรอ .. คุณจะให้ผมทำยังไง ”
“ ขอฉันลงไปก่อนนะ .. แฟนๆ และทุกคนรอฉันอยู่ ”
ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่ด้านนอกที่ยืนรออยู่ ก็เปิดประตูรถ .. แต่เขากระชากประตูกลับมาปิดเสียงดัง
“ ไมเคิล คุณจะมาทำอย่างนี้กับนี้กับงานของฉันไม่ได้นะ ” ฉันพูดใส่เขาเสียงดังด้วยความโกรธ เขานิ่ง.. มองตรงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย แล้วเขาก็ส่ายหน้า แค่นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ .. ก่อนที่จะเปิดประตูรถ
ฉันลงจากรถ แล้วเดินตรงไปหาแคทเธอรีน ..
“ ไม่เป็นไรนะ ” เธอบอก พลางลูบหลังฉันเบาๆ แล้วหันไปมองไมเคิลที่มีบอดี้การ์ดสองคน เดินพาเขาออกไปจากบริเวณงาน
“ ไม่เป็นไร .. ฉันไม่เป็นไร ” เสียงฉันแหบพร่า และเบาราวกับเสียงกระซิบ พลางพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง.. ตัวฉันสั่น จนน่ากลัวว่าคนอื่นๆจะสังเกตเห็น .. อาจเป็นเพราะอากาศหนาวกระมัง
“ สิ่งที่ฉันทำมันไม่ดีเลย ” ฉันบอกเธอ แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ขมุกขมัวก่อนจะสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด .. เธอยิ้มไม่พูดอะไร .. แต่มันเป็นสิ่งที่ดี และ ถูกต้อง สำหรับผู้ชายที่ฉันรัก ซึ่งเขาคงยังโกรธฉันอยู่ .. ฉันพูดต่อในใจ
เสียงกรีดร้องของแฟนๆ เรียกให้ฉันหันกลับไปโบกมือ และส่งยิ้มให้กับพวกเขา เสียงของแฟนๆ กรีดร้องกันดังขึ้นเป็นเท่าตัว เมื่อรถของ ร็อบ เคลื่อนเข้ามาจอดแทนที่รถของฉัน
.
.
.
.
