9. Port Angeles

แสงแดดยังแรง ฟ้ายังสว่างจ้า ดวงอาทิตย์ยังไม่มีทีท่าจะคล้อยต่ำ ตอนที่ผมไปถึง พอร์ท แองเจลลิส   ถึงแม้ว่ากระจกรถของผมจะติดฟิล์มกรองแสงสีเข้มมากก็ตาม แต่ผมก็ไม่ควรเสี่ยงทำอะไรโดยไม่จำเป็น  จริงๆแล้วผมควรพูดว่า ไม่ควรจะเสี่ยงโดยไม่จำเป็นให้มากไปกว่านี้

ผมแน่ใจว่า ผมสามารถหาความคิดของเจสสิก้าได้ในระยะไกล  — ความคิดของเจสสิก้าดังชัดเจนกว่าความคิดของแองเจล่า     แต่เมื่อผมหาความคิดแรกเจอแล้ว  ก็ไม่ยากที่จะได้ยินความคิดถัดไป

และเมื่อ แดดร่มมากกว่านี้ ผมก็จะเข้าใกล้พวกเธอได้มากขึ้น     แต่ในตอนนี้ ผมจอดรถอยู่ริมถนนนอกเมืองที่ไม่ค่อยมีรถผ่านไปมามากนัก  และข้างทางก็มีแต่ต้นไม้ที่ขึ้นจนรกทึบเต็มไปหมด

ผมรู้ว่าจะพวกเธอเจอได้ที่ไหน   สาวๆจะหาซื้อชุดได้จากศูนย์การค้า ที่มีเพียงแห่งเดียวใน พอร์ท แองเจลลิส   ผมใช้เวลาไม่นาน ก็หาความคิดของเจสสิก้าเจอ  เธอกำลังหมุนตัวอยู่หน้ากระจกสามบาน   ผมมองเห็นเบลล่าได้จากภาพในความคิดของเจสสิก้าซึ่งเธอไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรกับมัน เบลล่ากำลังให้ความเห็นถึงชุดราตรียาวสีดำที่เจสสิก้าสวมอยู่

ท่าทางเบลล่าอารมณ์เสียอยู่เลย    อะฮ้า   แองเจลาพูดถูก…..  ไทเลอร์คิดเข้าข้างตัวเอง แต่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะหงุดหงิดมากมายขนาดนี้ อย่างน้อยเธอก็มีคู่เดทสำรองไว้สำหรับงานพรอมแล้วแน่ๆ    แล้วถ้าไมค์เกิดไม่สนุกกับงานเต้นรำนี่ขึ้นมา  แล้วก็ไม่ชวนฉันอีกล่ะ   แล้วถ้าเกิดเขาไปชวนเบลล่าไปงานพรอมแทนฉันล่ะ    นี่ถ้าฉันไม่บอกกับเธอก่อน   เธอจะชวนไมค์ ไปงานเต้นรำมั้ยนะ …… เขาคิดว่าเบลล่าสวยกว่าฉันหรือไง    หรือตัวเธอเองก็คิดว่าเธอสวยกว่าฉัน ???

“ ฉันชอบชุดสีน้ำเงินมากกว่านะ  มันช่วยขับสีตาของเธอให้เด่นขึ้นน่ะ”

เจสสิก้าเสแสร้งส่งยิ้มให้เบลล่า แต่สายตากลับมองเธอด้วยความสงสัย

เธอคิดอย่างนั้นจริงๆเหรอ   หรือว่าเธออยากเห็นเราเป็นยายอ้วนในงานวันเสาร์กันแน่

ผมทนฟังเจสสิก้าต่อไปไม่ไหวแล้ว ก็เลยค้นหาความคิดของแองจล่า ซึ่งอยู่ใกล้ๆแถวนั้น  แต่เธอกำลังลองเสื้อผ้าอยู่ ผมรีบออกจากความคิดของเธอ เพื่อให้เธอได้เป็นส่วนตัว

เมื่อเบลล่าอยู่ในศูนย์การค้าแบบนี้ ก็ไม่น่าจะมีเรื่องอะไรให้เป็นห่วง ผมก็เลยปล่อยให้พวกเธอช้อปปิ้งกันตามสบาย  ค่อยตามดูแลต่อหลังจากที่พวกเธอเสร็จธุระกันแล้ว   อีกไม่นานฟ้าก็จะมืดแล้ว เมฆค่อยๆเคลื่อนตัวมาทางทิศตะวันตก

ผมมองเห็นกลุ่มเมฆผ่านร่มไม้หนาทึบได้ไม่ค่อยชัด รู้แต่ว่ามันจะทำให้ดวงอาทิตย์ลับไปเร็วขึ้น  ซึ่งทำให้ผมยินดีกับการมีเงาเมฆมาบดบังแสงอาทิตย์มากกว่าทุกครั้งอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน พรุ่งนี้แล้ว ที่ผมจะได้นั่งข้างๆเบลล่าในห้องเรียนอีกครั้ง  และตอนมื้อเที่ยงผมก็จะได้ผูกขาดความสนใจของเธอเอาไว้เพียงคนเดียว  ซึ่งจะทำให้ผมสามารถถามเธอได้ทุกอย่างที่ผมอยากรู้……..

และตอนนี้เบลล่าก็กำลังฉุนขาดกับเรื่องที่ไทเลอร์ทึกทักเอาเอง  ผมเคยเห็นเรื่องนี้ในหัวของเขา ว่าตอนที่เขาพูดกับเบลล่าเรื่องงานพรอมน่ะ เขาคิดอย่างนั้นจริงๆ เขาถึงได้ป่าวประกาศไปทั่วว่าเธอจะไปงานกับเขา  ผมอยากรู้ว่าเธอจะพูดเรื่องนี้กับไทเลอร์ยังไง    ผมไม่อยากพลาดที่จะได้เห็นปฏิกริยาของเธอเลยจริงๆ

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ขณะที่ผมรอให้ความมืดคืบคลานเข้ามาปกคลุม  ผมคอยอ่านความคิดของเจสสิก้าเป็นระยะๆ  เสียงความคิดของเธอหาง่ายที่สุด แต่ผมก็ไม่อยากใช้เวลาฟังมันนานนัก ผมรู้แล้วว่าพวกเธอจะไปทานมื้อค่ำกันที่ร้านไหน  ถึงเวลานั้นก็คงจะมืดแล้ว บางทีผมอาจจะทำเป็นไปทานร้านเดียวกับเธอโดยบังเอิญ  ผมแตะโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อ พลางคิดว่าจะชวนอลิซออกมาดินเนอร์ด้วยกัน  ซึ่งเธอต้องตอบตกลงอย่างแน่นอน  แต่พอมาแล้วเธอก็อยากจะคุยกับเบลล่าด้วยน่ะสิ  ตัวผมเองยังไม่แน่ใจเลยว่าผมพร้อมที่จะให้เบลล่าก้าวเข้ามาในโลกของผมมากกว่านี้หรือเปล่า ….. แค่แวมไพร์ตนเดียวนี่ยังวุ่นวายไม่พออีกหรือไง

ผมอ่านความคิดของเจสสิก้าอีกรอบ เธอกำลังถามความเห็นของแองเจล่าถึงเครื่องประดับของเธอ

“ ฉันว่า ฉันควรจะเอาสร้อยคอกลับไปคืนนะ เส้นที่มีอยู่ที่บ้านก็น่าจะใช้ได้อยู่  แล้วฉันก็จ่ายเกินงบที่ตั้งไว้ด้วย…… แม่ต้องปรี๊ดแตกแน่ๆเลย  ตอนนั้นฉันมัวแต่คิดอะไรอยู่นะ ”

“ เธอจะกลับไปที่ร้านก็ได้นะ  ว่าแต่ว่าเบลล่าจะตามหาเราอยู่หรือเปล่าล่ะ ”

นี่มันอะไรกัน ??  เบลล่าไม่ได้อยู่กับพวกเธอหรอกหรือ  ผมมองผ่านสายตาของเจสสิก้าก่อน แล้วเปลี่ยนมามองจากแองเจล่า พวกเธอกำลังเดินอยู่บนทางเท้าด้านหน้าร้านค้าที่ตั้งอยู่เรียงราย แล้วก็ เพิ่งจะเลี้ยวไปอีกทาง  ผมมองไม่เห็นเบลล่าอยู่แถวๆนั้นเลย

“ โอ๊ย… ใครสนเบลล่ากันล่ะยะ ” เจสสิก้าคิดอย่างหมดความอดทน  ก่อนจะตอบแองเจล่า

“ เบลล่าไม่เป็นไรหรอกน่า ถึงเราจะกลับไปที่ร้านสร้อยแล้ว ก็ยังมีเวลาอีกเหลือเฟือที่จะไปที่ร้านอาหารน่ะ แล้วฉันว่า เบลล่าเธออยากอยู่คนเดียวนะ”

ผมมองเห็นภาพของร้านหนังสือที่เจสสิก้าคิดว่าเบลล่าไปที่นั่นแว่บเข้ามาในความคิดของเธอ  “ งั้นเรารีบไปกันเถอะ ” แองเจล่าบอก หวังว่าเบลล่าคงไม่คิดว่าเราทิ้งเธอนะ เธอดีกับเรามากๆเลยตอนที่อยู่ในรถ…. เธอเป็นคนน่ารักจริงๆ แต่วันนี้เธอดูเศร้าๆทั้งวันเลย สงสัยว่าเป็นเพราะ เอ็ดเวิร์ด คัลเลน หรือเปล่านะ  ต้องใช่แน่ๆ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ถามเราเรื่องครอบครัวของเขาหรอก

นี่ผมพลาดอะไรไปบ้างนะ ผมควรจะตั้งใจฟังให้มากกว่านี้  เบลล่าเดินออกไปไหนก็ไม่รู้คนเดียว  แล้วก่อนหน้านั้นเธอยังถามถึงผมอีกด้วย แต่ผมก็ไม่ได้ความอะไรจากแองเจล่าเลย เพราะตอนนี้เธอกำลังสนใจฟังเจสสิก้า ที่กำลังคุยฟุ้งถึงเรื่องของนายไมค์จอมงี่เง่าอยู่

ผมพิจารณาจากเงาแดดแล้วก็คาดว่า ดวงอาทิตย์คงลับเหลี่ยมเมฆไปในไม่ช้านี้  ถ้าผมขับเลียบถนนไปทางทิศตะวันตก เงาของตึกก็คงช่วยบังแดดที่ส่องมาบนถนนได้ แต่ผมรู้สึกกังวลเมื่อต้องขับฝ่าการจราจรเข้าไปในตัวเมือง  การที่เบลล่าออกไปเดินคนเดียวนั้น ไม่ใช่เรื่องที่ผมคาดคิดมาก่อน  ผมมืดแปดด้านไม่รู้ว่าจะไปตามหาเธอได้ที่ไหน  ผมน่าจะคำนึงถึงเรื่องนี้ด้วย

ผมรู้จัก พอร์ท แองเจลลิส ดีทุกซอกทุกมุม ผมขับรถตรงไปยังร้านหนังสือที่ผมเห็นในความคิดของเจสสิก้า  หวังว่าผมจะเจอเธอที่นี่ แต่ก็ยังสงสัยอยู่ว่ามันจะง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ  เบลล่าเคยทำเรื่องต่างๆ ให้ง่ายขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

แล้วก็เป็นอย่างที่ผมคิดไว้จริงๆ  ร้านเล็กๆนั้นว่างเปล่า มีแต่ผู้หญิงที่แต่งตัวย้อนยุคนั่งอยู่หลังเคาท์เตอร์ เบลล่าไม่น่าจะสนใจเข้าร้านแบบนี้ ผมว่าดูมันเพื่อชีวิตมากไปหน่อย  จนผมสงสัยว่าจริงๆแล้ว เธอได้เข้าไปในร้านนี้หรือเปล่า

ผมจอดรถใต้ที่ร่มแถวนั้น แนวร่มจากแสงแดดยาวขึ้นไปจนถึงหน้าร้าน ผมไม่ควรทำอย่างนี้เลยจริงๆ  เดินไปเดินมาทั้งๆที่ยังมีแสงแดดอยู่แบบนี้ มันเสี่ยงเกินไป ถ้ากระจกของรถที่แล่นอยู่บนถนนเกิดสะท้อนแสงแดดมาโดนตัวผมเข้าพอดีล่ะ

แต่ผมก็ไม่มีหนทางอื่นที่จะตามหาเบลล่าได้อีกแล้ว

ผมลงจากรถ พยายามเดินเลียบชิดด้านในสุดของที่ร่ม  แล้วรีบเดินเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็ว  ไม่มีร่องรอยกลิ่นของเบลล่าอยู่ในร้านแม้แต่น้อย  เธอมาที่นี่ เดินบนทางเดินนี้ แต่ไม่มีวี่แววว่าเธอได้เข้ามาในร้านนี้เลย

“ ยินดีต้อนรับจ้ะ มีอะไรให้ช่วย – - -  ”  ตอนที่พนักงานขายเริ่มพูดนั้น ผมก็เดินออกมานอกร้านเรียบร้อยแล้ว

ผมเดินไปตามกลิ่นหอมของเบลล่าไปจนสุดทางที่ร่มเงาแผ่ไปถึง  แล้วผมก็ต้องหยุดอยู่ที่รอยต่อระหว่างแสงแดด และ เงาร่ม

การที่ผมไม่มีพลัง   ทำให้ผมรู้สึกเหมือนถูกกักขังอยู่ภายใต้เส้นแบ่งของความมืดและแสงสว่าง ที่ขีดคั่นอยู่บนทางเดินตรงหน้าผมนี้ ….. ผมทำอะไรกับมันไม่ได้เลย

ผมได้แต่เดาว่าเธอคงข้ามถน แล้วเดินต่อไปทางทิศใต้  แต่ทางด้านนั้นก็ไม่มีอะไรสักเท่าไหร่ หรือว่าเธอจะหลงทาง ???    ดูจากความเป็นเบลล่าแล้ว  มันก็น่าจะเป็นไปได้

ผมกลับไปที่รถ แล้วขับช้าๆเลียบไปตามถนน  คอยมองหาเธอ   ผมจอดรถตามที่ร่มสองสามครั้ง เพื่อลงไปตามหาเธอ   แต่ผมได้กลิ่นเธอเพียงครั้งเดียว และเส้นทางของกลิ่นนั้นทำให้ผมสับสน  นี่เธอต้องการจะไปไหนของเธอกันแน่ ???

ผมขับกลับไปกลับมาระหว่างร้านหนังสือกับร้านอาหารสองสามรอบ เผื่อว่าจะเจอเธอระหว่างทาง  เจสสิก้า กับ แองเจลล่าอยู่ที่ร้านอาหารเรียบร้อยแล้ว กำลังคุยกันว่าจะสั่งอาหารกันก่อน หรือ จะรอให้เบลล่ามาก่อนดี   แล้วเจสสิก้าก็ตัดสินใจให้สั่งอาหารไปก่อนเลย

ผมเริ่มเข้าไปอ่านความคิดของคนแปลกหน้า  ลองมองผ่านสายตาของพวกเขา เผื่อว่าจะมีใครเห็นเบลล่าที่ไหนสักที่

ผมเริ่มกังวลและเป็นห่วงเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ที่เธอหายไปนานขนาดนี้  ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า เวลาที่เธอไม่อยู่สายตา และออกนอกเส้นทางปกติของเธอแล้ว ผมจะตามหาตัวเธอได้ยากขนาดนี้   ผมไม่ชอบใจเลยจริงๆ

เมฆเริ่มเข้ามาครอบคลุมเส้นขอบฟ้า  และในอีกไม่กี่นาทีนี้ ผมก็จะเป็นอิสระเดินตามหาเธอได้อย่างเต็มที่   ใช้เวลาไม่นานก็คงเจอ   ก็มีแต่ดวงอาทิตย์เท่านั้นล่ะที่ทำให้ผมอับจนหนทางในตอนนี้

อีกแค่สองสามนาที ผมก็จะกลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบอีกครั้ง  แล้วคนที่อ่อนแอก็คือพวกมนุษย์นั่นเอง

ผมอ่านใจคนนั้น คนนี้  อ่านทุกความคิดแม้จะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ  ที่ไม่สลักสำคัญอะไรก็ตาม

…. คิดว่าเด็กคงมีการติดเชื้อในหู….

หกสี่ศูนย์ หรือ หกศูนย์สี่กันแน่นะ….

มาสายอีกแล้ว  ฉันคงต้องบอกเขาแล้วล่ะ

เธอมานั่นแล้ว …อะฮ้า !!

นั่นไง สุดท้าย ก็เจอหน้าเธอ  ..  ในที่สุด ก็มีคนสังเกตเห็นเธอจนได้

ผมโล่งอกอยู่เพียงแค่เสี้ยววินาที   แล้วผมก็อ่านความคิดของผู้ชายที่กำลังมองเบลล่าอยู่อย่างพึงพอใจจากในเงามืด

ความคิดของเขา แปลกใหม่สำหรับผม…. เดี๋ยวก่อน … แต่ก็ใช่ว่าผมจะไม่คุ้นเคยกับมันสียเลยนะ    ครั้งหนึ่งผมเคยล่าคนที่มีความคิดแบบเดียวกันนี้แหละ

“ ไม่….” ผมร้องออกมาดังลั่น ระเบิดเสียงคำรามตามมาเป็นชุด  เท้าเหยียบคันเร่งจมมิด แต่ผมกำลังจะไปที่ไหนล่ะ ?

ผมรู้สถานที่คร่าวๆจากความคิดของเขา  แต่บอกได้ไม่ชัดเจนพอว่าอยู่ตรงไหน   มันต้องมีอะไรสักอย่างสิ….ป้ายถนน…หน้าร้านค้า …อะไรสักอย่างที่อยู่ในสายตาของเขา ที่พอจะบอกตำแหน่งที่เขาอยู่ได้    แต่เบลล่าอยู่ในเงามืด   สายตาของเขาก็จับจ้องไปยังใบหน้าที่ตระหนกตกใจของเธอ   เขากำลังสนุกกับความกลัวของเธอ

ใบหน้าของเบลล่าพร่าเลือนซ้อนอยู่กับอีกหลายๆใบหน้าที่อยู่ในหัวของเขา …..เบลล่าไม่ใช่เหยื่อรายแรก….

ผมไม่สนอะไรทั้งนั้น แม้ว่าเสียงคำรามของผมจะทำเอารถสั่นสะเทือนไปทั้งคันก็ตาม

ด้านหลังของเบลล่าเป็นกำแพงทึบไม่มีหน้าต่าง …..ที่ไหนสักแห่งในเขตอุตสาหกรรม   ไกลออกไปจากแหล่งช้อปปิ้งที่ผู้คนชอบมาจับจ่ายซื้อของ    เสียงล้อรถบดกับถนนเสียงดังเมื่อผมหักเลี้ยวตรงมุมถนน     ปาดหน้าปาดหลังรถคันอื่นๆ  พุ่งตรงไปตามเส้นทางที่ผมหวังไว้ว่ามันจะถูกต้อง    ตอนที่รถคันอื่นๆบีบแตรด่าผมนั้น ผมก็ทิ้งห่างพวกเขาไปไม่เห็นฝุ่นแล้ว

“ เฮ้ …ดูเธอตัวสั่นสิ ”    ไอ้ผู้ชายคนนั้นหัวเราะ  อย่างรอคอยอะไรบางอย่าง    ควมกลัวดึงดูดเขาเข้าไป … เขาชอบเห็นความกลัวของคนอื่น

“  อย่าเข้ามานะ ”  เธอพูดเสียงต่ำ และหนักแน่น   ไม่ได้ส่งเสียงกรีดร้อง

“ อย่าทำอย่างนั้นสิจ้ะ… สาวน้อย ”

ขณะที่กำลังมองเบลล่าอยู่  เขาก็สะดุ้ง  และโกรธเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะหยาบคายมาจากอีกด้านหนึ่ง   “ หุบปาก  เจฟฟ์ ” เขาร้องอยู่ในใจ   เขาชอบใจเมื่อเห็นเธอถอยหนี  มันทำให้เขาตื่นเต้น  เขาเริ่มจินตนาการถึงการขอร้องอ้อนวอน….ของเบลล่า

ผมไม่รู้ว่ามีคนอื่นอยู่กับเขาด้วยจนกระทั่งได้ยินเสียงหัวเราะ   ผมหันไปอ่านความคิดของอีกคน  พยายามมองหาอะไรสักอย่างที่ผมจะใช้ประโยช์จากมันได้บ้าง   เขาสะบัดแขนขาแล้วก้าวเข้าไปหาเธอ

คนอื่นรอบๆตัวเขานั้นเมากันมานิดๆหน่อยๆ     แต่ความคิดของพวกเขาก็ไม่ได้ต่ำช้าเหมือนกับความคิดของเขา   ไม่มีใครในกลุ่มรู้ว่าผู้ชายที่ถูกเรียกว่า ลอนนี่  จะจัดการกับเบลล่าไปถึงขั้นไหน   เขาสัญญาว่าก็แค่เล่นอะไรกันสนุกๆ พวกเขาเลยตามกันมาแบบเมาๆ

คนหนึ่งในกลุ่มเหลือบมองถนนอย่างกลัวๆกล้าๆ  – - – เขาไม่อยากโดนจับข้อหาทำมิดีมิร้ายเด็กสาว ….. และนั่นทำให้ผมได้ในสิ่งที่ต้องการ  ผมจำสี่แยกที่เขากำลังมองอยู่ได้

ผมเหยียบคันเร่งฝ่าไฟแดง   ขับเบียดเข้าไปในช่องว่างแคบๆระหว่างรถสองคัน…. เสียงแตรดังลั่นถนนไล่หลังผมมา

ผมไม่สนใจจะรับโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อที่กำลังสั่นเรียก

ลอนนี่ ค่อยๆก้าวเข้าไปหาเบลล่า   นั่นทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกระวนกระวาย   ช่วงเวลาของความหวาดกลัวปลุกเร้าอารมณ์ของเขา    เขาจดจ่อรอคอย  เตรียมจะอิ่มเอม กับเสียงกรีดร้องของเธอ

แต่เบลล่ากัดฟันนิ่ง และอยู่ในท่าที่พร้อมจะรับมือกับเขา   นั่นทำให้เขาประหลาดใจ เพราะเขาคาดว่าเธอจะต้องพยายามวิ่งหนี  ในความประหลาดใจนั้นมีความผิดหวังปะปนอยู่ด้วยเล็กน้อย

การไล่ล่าตะครุบเหยื่อนั้นทำให้อะดรีนาลีนของเขาพลุ่งพล่าน

อ๊ะ กล้าหาญจริงแม่นี่ …. น่าจะดีกว่า – - – - ดูใจสู้ดี

อีกบล็อคเดียวผมก็จะถึงแล้ว    ลอนนี่ได้ยินเสียงรถของผมแล้ว แต่เขาไม่ได้สนใจ เพราะเขากำลังจดจ่ออยู่กับเหยื่อของเขามากเกินไป …   ผมอยากรู้ว่าเขาจะสนุกแค่ไหนถ้าต้องกลายมาเป็นเหยื่อที่ถูกล่าบ้าง  ผมอยากรู้ว่าเขาจะคิดยังไงกับการล่าในแบบของผม  ความคิดอีกส่วนหนึ่งของผม  ย้อนกลับไปหาความทรมาณที่เจ็บปวดที่สุดเท่าที่ผมเคยพบเคยเห็นมาในช่วงเวลาที่ผมทำตัวเป็นศาลเตี้ย   เขาต้องทุกข์ทรมาณ ต้องเกลือกกลิ้งตัวคดตัวงอด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส  คนอื่นๆก็แค่ต้องตายในโทษฐานผู้สมรู้ร่วมคิด    แต่ไอ้ชั่วที่ชื่อลอนนี่  เขาจะต้องทนทุขเวทนาถึงขั้นร้องขอความตาย  ก่อนที่ผมจะหยิบยื่นมันให้เป็นของขวัญ

เขายืนอยู่บนถนน กำลังเดินตรงไปที่เบลล่า

ผมหักเลี้ยวที่มุมถนนด้วยความเร็วสูง  แสงไฟหน้ารถที่ส่องไปที่เหตุการณ์ตรงหน้า ตรึงพวกเขาให้หยุดนิ่งอยู่กับที่   ผมสามารถพุ่งชนไอ้ตัวชั่วที่กำลังกระโดดหลบรถเสียเลยก็ได้  แต่ตายแบบนี้ดูจะง่ายเกินไปหน่อย

ผมหักพวงมาลัยรถอย่างรวดเร็วจนรถหมุนคว้างกลับหันหัวรถไปทางที่ผมขับมา ให้ประตูด้านผู้โดยสาร อยู่ใกล้ตัวเบลล่ามากที่สุด แล้วเปิดประตูผลักออกไป  ถึงตอนนั้นเบลล่าก็วิ่งมาเกือบถึงรถแล้ว

“ ขึ้นมา ”  ผมร้องสั่ง

นี่มันอะไรกันวะ

บ้าฉิบ…กะแล้ว… หล่อนไม่ได้มาคนเดียว

วิ่งหนีดีมั้ยวะ

จะอ๊วกอยู่แล้วนะเว้ย…….

เบลล่ากระโดดขึ้นรถอย่างไม่ลังเล แล้วรีบปิดประตูทันที

เบลล่ามองผมด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความไว้วางใจอย่างเต็มเปี่ยม แบบที่ผมไม่เคยเห็นบนใบหน้าของมนุษย์คนไหนมาก่อน ทำให้แผนการรุนแรงทั้งหลายที่ผมคิดไว้ทลายลงไม่มีชิ้นดี

ผมใช้เวลาในเสี้ยววินาทีคิดแล้วว่าผมไม่สามารถทิ้งเธอไว้ในรถแล้วลงไปจัดการกับพวกสวะสี่ตัวที่อยู่บนถนนนั้น  แล้วผมจะบอกเธอว่าอะไรล่ะ – - – อย่ามองนะ – - -งั้นเหรอ ??  บ้าไปแล้ว…เบลล่าเคยทำตามที่ผมบอกเมื่อไหร่กัน – - – และเมื่อไหร่กันที่เธอเคยทำให้ตัวเองห่างจากอันตราย

หรือผมจะลากคนพวกนี้ออกไปให้พ้นสายตาเธอเสียก่อน – - – แล้วทิ้งเธอไว้ในรถคนเดียวอย่างน่ะเหรอ ?  มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่คืนนี้ จะมีพวกเดนมนุษย์คนอื่นโผล่มาหาเหยื่อในพอร์ท แองเจลลิส นี่อีก  แต่ก็ใช่ว่าโอกาสที่จะมีอันน้อยนิดนั้นมันจะไม่เกิดขึ้น … ก็เพราะเธอคือ แม่เหล็กดูดอันตรายทั้งหลายแหล่เข้าหาตัวเอง … ผมจะปล่อยให้เธอคลาดสายตาไม่ได้เลย

เบลล่าคงรู้สึกเหมือนไอ้พวกนั้นที่ยืนนิ่งอ้าปากค้าง มองตามรถด้วยความงง เมื่อเห็นผมเหยียบคันเร่งพาเธอออกจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว  เธอไม่รู้หรอกว่าผมชะงักลังเลอยู่ครู่หนึ่ง  เธอคงคิดว่าผมนั้นวางแผนจะพาเธอหนีออกมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ผมจะขับชนไอ้ลอนนี่ก็ไม่ได้อีก เดี๋ยวจะทำให้เธอตกใจกลัว

ผมอยากให้มันตายอย่างทรมาณ และความต้องการนี้มันร้องระงมอื้ออึงอยู่ในหูของผม ทำเอาผมตาพร่า จนลิ้นของผมรับรสของความต้องการนั้นได้เลยทีเดียว กล้ามเนื้อทุกมัดของผมบิดเกร็งตอบรับอาการรุกเร้าจากความปรารถนาที่รุนแรง  มันเป็นความจำเป็น – - – จำเป็นต้องฆ่าลอนนี่ – - – ผมจะค่อยๆถลกหนังของเขาออกอย่างช้าๆ ทีละชิ้น ทีละชิ้น จากหนังถึงเนื้อ แล้วฉีกเนื้อออกจากกระดูก

เว้นเสียแต่ว่า ยังมีผู้หญิงคนนี้ – - – ผู้หญิงเพียงหนึ่งเดียวในโลก ที่กำลังนั่งจับเบาะที่นั่งแน่นด้วยมือทั้งสองข้าง  ผู้หญิงคนนี้ที่กำลังจ้องหน้าผมด้วยดวงตากลมโต ซึ่งเต็มไปด้วยความไว้ใจ เชื่อใจอย่างที่สุด  – - – ความแค้นครั้งนี้คงต้องมาสะสางกันทีหลังแล้วล่ะ

“ รัดเข็มขัดซะ ”  ผมสั่ง น้ำเสียงของผมแข็งกร้าว เพราะความเกลียด และความกระหาย แต่ นี่ไม่ใช่ความกระหายเลือดอย่างทุกครั้ง  ผมต้องไม่ทำให้ตัวเองแปดเปื้อน ด้วยการเอาความคิดส่วนหนึ่งส่วนใดของไอ้คนชั่วช้านั่นมาใส่ในหัวของผม

เธอสอดเข็มขัดเข้าล็อค แล้วสะดุ้งเองเพราะเสียงเข็มขัดนั่น เสียงเบาๆแค่นี้ก็ยังทำให้เธอสะดุ้งได้ แต่เธอกลับไม่รู้สึกอะไรที่ผมขับรถผ่าเมืองโดยไม่สนใจสัญญาณไฟใดๆทั้งสิ้น  - – - เธอดูผ่อนคลาย จนผมแปลกใจ  ก็มันไม่น่าจะเป็นอย่างนี้เลย กับเหตุการณ์อะไรๆ ที่เธอเพิ่งเจอมา

“ คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ”  เธอถามผมด้วยเสียงแหบพร่า เพราะความเครียด และความกลัว

เธออยากรู้ว่าผมเป็นอะไรหรือเปล่าอย่างนั้นเหรอ – - ?

ผมคิดถึงคำถามของเธออยู่เสี้ยววินาที  แต่ไม่นานพอจะให้เธอรู้สึกได้ถึงอาการลังเลของผม ผมเป็นอะไรหรือเปล่าล่ะ ?

“ เป็น”  ผมรู้ตัวเองดี …  เสียงผมยังคุกรุ่นด้วยโทสะ

ผมขับพาเธอมายังถนนเส้นเดิม ที่เมื่อช่วงบ่ายผมได้ใช้เป็นที่เฝ้าสอดส่องดูแลเธอ ได้อย่างแย่ที่สุด – - -  ซึ่งตอนนี้มันมืดสนิทภายใต้ร่มไม้

โทสะที่กำลังเดือดพล่าน ทำให้ร่างกายผมแข็งทื่ออยู่กับที่ไม่มีแม้แต่จะขยับเขยื้อน  มือที่เย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็งของผมอยากจะบดขยี้ไอ้ลอนนี่ให้เละไม่มีชิ้นดี  ให้เหลือแต่ซากที่บอกไม่ได้ว่าเคยเป็นใครมาก่อน

แต่นั่น ผมก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องทิ้งเบลล่าให้อยู่ในที่มืดๆนี้ตามลำพัง

“ เบลล่า ”  ผมเค้นเสียงเรียกเธอ

“ คะ ” เธอขานรับเสียงแหบพร่า จนต้องกระแอมออกมา

“ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม ”  ผมรู้ดีว่า นี่ต่างหากที่เป็นสิ่งสำคัญที่สุด ที่ผมต้องห่วงอันดับแรก – - – การลงโทษพวกนั้นน่ะเอาไว้ทีหลัง  แต่ความโกรธมันยังท่วมท้นอยู่ในร่างกายผม จนคิดอะไรไม่ออก

“ ค่ะ ”  เสียงเธอยังพร่า นั่นเป็นเพราะความกลัวอย่างไม่ต้องสงสัย

ซึ่งนั่นทำให้ผมทิ้งเธอไว้ไม่ได้

แม้ว่าตอนนี้เธอจะไม่ได้ตกอยู่ในสถานการณ์สุ่มเสี่ยงแล้ว  แต่ด้วยเหตุผลอันน่าโมโห ที่โลกนี้กำลังเล่นตลกกับผม  ถึงแม้ผมจะมั่นใจว่าเบลล่าจะปลอดภัยอย่างแน่นอนในช่วงที่ผมไม่ได้อยู่กับเธอ แต่ผมก็ทิ้งเธอไว้ในที่มืดๆคนเดียว แบบนี้ไม่ได้อยู่ดี

เธอต้องกลัวแน่ๆ

ถึงแม้ผมจะรู้ดีว่าต้องทำอย่างไร เพื่อปลอบโยนเธอให้รู้สึกดีขึ้น  แต่ผมก็ทำไม่ได้ เพราะผมไม่ได้อยู่ในสภาพที่จะทำเช่นนั้นได้เลย  เธอต้องรู้สึกได้ถึงรังสีของความโหดร้าย ที่กำลังแผ่ออกมาจากตัวผมอย่างแน่นอน เพราะมันรู้สึกได้ชัดเจนเอามากๆ  ผมจะยิ่งทำให้เธอกลัวมากขึ้นไปอีก ถ้าผมไม่พยายามดับความอยากกลับไปฆ่าไอ้เลวพวกนั้น ที่กำลังเดือดพล่านอยู่ในตัวผม

ผมต้องคิดถึงเรื่องอื่นๆ

“ คุณช่วยดึงความสนใจผมไปทางอื่นหน่อย ”  ผมบอก

“ หา… ว่าไงนะ ”

ผมแทบจะไม่เหลือความอดทนพอที่จะอธิบายให้เธอรู้ว่าผมต้องการอะไร

“ ช่วยพูดเรื่องไร้สาระอะไรก็ได้ ที่ทำให้ผมสงบสติอารมณ์ลงได้หน่อย ” ผมกัดฟัน อธิบาย

สิ่งเดียวที่สามารถตรึงผมไว้ในรถอย่างนี้… ก็คือเธอ  เบลล่าจำเป็นต้องมีผมอยู่ด้วยในตอนนี้

ผมยังได้ยินความคิด ของไอ้เลวคนนั้น – - – ความโกรธ และความผิดหวัง – - – ผมรู้ว่าจะหาตัวเขาได้ที่ไหน … ผมหลับตา … ไม่อยากเห็น ไม่อยากได้ยินอะไร ใดๆ เลย

“ เอ่อ… ” เธอดูลังเล …  ผมคิดเอาเองว่า เหมือนเธอจะพยายาม คิดตามคำขอของผม  “ พรุ่งนี้ก่อนเข้าเรียน ฉันจะขับรถทับนาย ไทเลอร์ โครวลีย์ เสียเลยดีไหม ”  เธอพูดเหมือนจะถามผม

ใช่แล้ว – - นี่ล่ะที่ผมอยากได้ยิน  ….  เบลล่ามักจะมีอะไรที่ผมคาดไม่ถึงอยู่เสมอ  เหมือนคำขู่โหดๆที่ออกจากปากของเธอเมื่อก่อนหน้านี้  ก็ฟังดู ขัดๆ ตลก ขำๆดี  ถ้าผมไม่ได้อยู่ในอารมณ์โกรธจนอยากฆ่าคนอย่างในตอนนี้ ผมต้องหัวเราะออกไปแล้วล่ะ

“ ทำไมล่ะ” ผมถามเสียงดัง เพื่อให้เธอพูดต่อ

“ ก็เขาเที่ยวไปบอกใครต่อใครว่าเขาจะไปงานพรอมกับฉันน่ะสิ ”  เสียงของเธอดุราวกับเสือในร่างของลูกแมวตัวน้อยๆ  “ เขาคงเสียสติไปแล้ว หรือไม่ก็คงพยายามหาทางชดเชยที่เกือบจะฆ่าฉันเมื่อ ….  เอ่อ… คุณคงจำได้ ”  เธอพูดต่อ  “ เขาคงคิดว่า งานพรอมนี่น่าจะเป็นโอกาสอันดีที่จะได้แก้ตัวละมั้ง  ฉันก็แลยคิดว่า ถ้าฉันทำให้เขาเฉียดตายบ้าง ก็น่าจะเจ๊ากันน่ะ แล้วเขาจะได้ไม่ต้องมาวอแว ทำดีกับฉันด้วย ฉันไม่อยากมีศัตรู  ถ้าเขาไม่มายุ่งกับฉัน ลอเรนก็จะได้เลิกเจ้าคิดเจ้าแค้นกับฉันเสียที  บางทีฉันอาจจะต้องพังรถเซนทราของเขาเสียด้วย  ” เธอทำท่าคิด พลางพูดต่อ  “ ถ้าเขาไม่มีรถ เขาก็พาใครไปงานพรอมไม่ได้ …”

นั่นทำให้ผมได้รู้ว่า บางครั้งเธอเองก็เข้าใจอะไรผิดๆ  ที่เทเลอร์ทำแบบนี้น่ะ ไม่ได้เกี่ยวกับอุบัติเหตุนั่นแม้แต่น้อย  ดูเหมือนเธอจะไม่รู้เอาเสียเลย ตัวเธอน่ะดึงดูดใจหนุ่มๆ ในโรงเรียนมากขนาดไหน  เธอจะรู้ไหมว่า ผมเองก็หลงเสน่ห์เธอด้วยเหมือนกัน

อา…. ใช้ได้เลยทีเดียว  วิธีการคิดที่ชวนเวียนหัวของเธอนั้นดึงความสนใจของผมได้เสมอ  ผมเริ่มควบคุมตัวเองได้มากขึ้น  ทำให้มองเห็นอย่างอื่นได้บ้าง นอกเหนือจากการแก้แค้น และ วิธีทรมาณ

“ ผมก็ได้ยินเรื่องนั้นมาเหมือนกัน ”  ผมบอก เมื่อเธอหยุดพูด และผมต้องการให้เธอพูดต่อ

“ คุณก็รู้หรือ ”  เธอถามแบบไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน  เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เดือดดาลกว่าเดิม  “ ถ้าหมอนั่น เป็นอัมพาตตั้งแต่คอลงมา เขาก็คงไปงานพรอมไม่ได้เหมือนกันสินะ ”

ผมหวังว่า คงจะมีสักวิธีที่จะถามให้เธอพูดขู่ทำร้ายร่างกายคนอื่นแบบนี้ไปเรื่อยๆ  โดยที่ฟังแล้วไม่เหมือนพวกคนเสียสติน่ะ เพราะดูแล้วเธอคงไม่มีวิธีอื่นที่จะทำให้ผมอารมณ์เย็นลงได้ดีกว่านี้แล้ว  วาจาประชดประชันเกินจริงของเธอนี่แหละ ที่เป็นสิ่งช่วยเตือนตัวเอง ซึ่งผมต้องการอย่างที่สุดในเวลานี้

ผมถอนหายใจ แล้วลืมตาขึ้น

“ ดีขึ้นไหมคะ ”  เธอถาม ด้วยท่าทางเขินๆ

“ ไม่ค่อยเท่าไหร่ ”

ไม่หรอก อารมณ์ผมสงบลง แต่ก็ไม่ได้ดีขึ้น  เพราะผมรู้ดีว่าผมไม่สามารถฆ่าไอ้ชั่วลอนนี่นั่นได้ในตอนนี้  แต่การได้เด็ดหัวของมันก็ยังเป็นสิ่งที่ผมอยากจะทำมากกว่าสิ่งอื่นใดในโลก แทบจะมากที่สุดเลยทีเดียว

แต่เวลานี้ สิ่งเดียวที่ผมต้องการมากกกว่าการมอบโทษประหารให้กับเดนมนุษย์คนนั้น ก็คือเธอคนนี้   ถึงแม้ว่าผมจะมีเธอไม่ได้ในความเป็นจริง แต่เพียงแค่ได้มีเธอในความฝัน นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะรั้งผมไว้ไม่ให้ออกไปฆ่าไอ้เลวนั่นในคืนนี้  ไม่ว่าผมอยากจะฆ่ามันมากแค่ไหนก็ตาม

เพราะเบลล่าคู่ควรกับใครที่ดีกว่านักฆ่ามากนัก

ผมพยายามมามากกว่า เจ็ดทศวรรษ ที่จะไม่เป็นอย่างนั้น เป็นอะไรก็ได้ ที่ไม่ใช่นักฆ่า – - – ความพยายามตลอดหลายสิบปีนั้น ไม่ได้ทำให้ผมมีค่าควรคู่กับผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆผมได้เลย   และผมก็รับรู้ได้ว่า ถ้าผมกลับไปสู่ชีวิตแบบนั้นอีก…ชีวิตของนักฆ่า…แม้จะเพียงแค่คืนเดียว  นั่นอาจทำให้ผมไม่สามารถเอื้อมไปถึงเบลล่าไปตลอดกาล    แม้ว่าผมจะไม่ได้ดื่มเลือดของพวกเขา แม้ว่าจะไม่มีร่องรอยของดวงตาสีแดงเพลิงหลงเหลือให้เธอเห็นก็ตาม – - – - แต่เธอจะไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงอะไรเลยเหรอ ??

ผมพยามยามที่จะเป็นคนดีเพื่อให้เหมาะสมกับเธอ … แม้ว่านั่นจะเป็นจุดหมายที่ไกลแสนไกล แต่ผมก็ไม่ละความพยายาม

“ คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ”  เสียงของเธอเบาราวเสียงกระซิบ

ผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเธอ  นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้ผมระลึกได้ว่า เพราะอะไรผมถึงไม่คู่ควรกับเธอ  ไม่ว่าผมจะรักเธอมากแค่ไหน … กลิ่นของเธอก็ยังเชิญชวนความกระหายของผมอยู่ดี

ผมจะพูดกับเธออย่างตรงไปตรงมา ด้วยความจริงใจที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้  – - – เพราะผมยังติดค้างเธออยู่

“ บางครั้งผมก็มีปัญหากับอารมณ์ของตัวเองน่ะเบลล่า ”  ผมบอกขณะที่สายตายังจับจ้องไปที่ความมืดมิดนอกตัวรถ   สองจิตสองใจ … อยากให้เธอได้ยินความน่ากลัวที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของผม แต่อีกใจก็ไม่อยากให้เธอได้ยิน – - – เป็นไปได้มาก ว่าเธอไม่ได้ยิน …..  หนีไป เบลล่า วิ่งหนีไป …..  อยู่เถอะ เบลล่า อยู่ที่นี่ อยู่ตรงนี้ …… “ แต่มันคงไม่มีประโยชน์อะไร ที่ผมจะเลี้ยวรถกลับไปล่าไอ้พวก …..  ”  แค่คิดผมก็แทบจะพุ่งลงจากรถไปแล้ว  ผมสูดลมหายใจเข้าปอดเต็มที่  ปล่อยให้กลิ่นหอมของเธอ แผดเผาลึกลงไปคอของผม  - – - “ อย่างน้อย  ผมก็พยายามบอกตัวเองให้คิดอย่างนั้น ”

“ โอว….” แล้วเธอก็เงียบไป ไม่พูดอะไรต่อ  เธอจับอะไรในคำพูดของผมได้มากน้อยแค่ไหนนะ ??  ผมแอบเหลือบตามองเธอ  แต่ก็ไม่อาจคาดเดาอะไรได้จากสีหน้าที่ว่างเปล่านั้น บางทีเธออาจจะช็อค เธอเลยยังไม่กรีดร้อง – - – ยังก่อน

ต่างคนต่างเงียบกันไปครู่หนึ่ง ผมพยายามต่อสู้กับตัวเอง เพื่อเป็นในสิ่งที่ผมควรจะเป็น และ อะไรคือสิ่งที่ผมไม่สามารถจะเป็นได้

“  เจสสิก้า กับ แองเจล่า คงจะเป็นห่วงแน่ๆเลย  ”   เธอพูดเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบสงบนิ่ง  ซึ่งผมก็ไม่แน่ใจว่า มันเป็นแบบนั้นได้อย่างไร   หรือว่าเธอจะช็อค ?  บางทีสมองเธออาจจะยังไม่ซึมซาบรับรู้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้   “ ฉันนัดกับพวกเธอเอาไว้น่ะ ”

นี่เธอต้องการจะไปจากผม ….. หรือเธอแค่กังวลว่าเพื่อนจะเป็นห่วง ?

ผมไม่พูดอะไร แต่ก็สตาร์ทรถพาเธอกลับไปส่ง   ยิ่งเข้าใกล้ตัวเมือง มันก็ยิ่งยากมากขึ้นที่จะแน่วแน่กับสิ่งที่ตั้งใจไว้  ….  ไอ้หมอนั่นอยู่ใกล้ๆนี่เอง

ถ้าเรื่องนี้ไม่มีทางที่จะเป็นไปได้  ถ้าผมไม่สามารถจะอยู่กับเธอได้ ไม่คู่ควรกับเธอ  แล้วเรื่องอะไรที่ผมจะปล่อยให้คนชั่วมันลอยนวล ?  แน่นอนว่าผมสามารถลงโทษมันได้ด้วยมือของผมเอง

ไม่ .. ผมยังไม่ยอมแพ้ ยังไม่ใช่ตอนนี้  ผมปรารถนาที่จะอยู่กับเธอมากกว่าจะยอมจำนนง่ายๆแบบนี้

เรา มาถึงร้านอาหารที่เธอนัดกับเพื่อนๆไว้  ก่อนที่ผมจะเริ่มทำความเข้าใจกับความคิดของตัวเองเสียอีก  เจสสิก้า กับ เองเจล่า ทานกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้ทั้งคู่ก็กำลังจะเดินไปตามถนนมืดๆเพื่อตามหาเบลล่าด้วยความเป็นห่วง

คืนนี้ไม่ใช่คืนที่พวกเธอจะมาเดินกันมืดๆแบบไม่รู้จุดหมาย

“ คุณรู้ได้ยังไงว่าที่ …….. ?”  คำถามที่ยังไม่จบประโยคของเบลล่า ขัดจังหวะความคิดของผม และนั่นทำให้ผมรู้ว่า ผมพลาดไปอีกแล้ว  ผมมัวแต่คิดเรื่องอื่น จนลืมไปว่าผมต้องถามเธอก่อน ว่าเธอ นัดพบกับเพื่อนๆที่ไหน

แต่แทนที่เธอจะถามให้จบ เพื่อจะให้ได้คำตอบ เธอกลับอมยิ้มพลางส่ายหัว

นั่นหมายความว่าอย่างไร ?

แต่ผมก็ไม่มีเวลาที่จะมาแก้ปริศนาอาการแปลกๆของเธอ ที่ยอมรับการล่วงรู้ของผมแต่โดยดี   แล้วผมก็เปิดประตูลงจากรถ

“  คุณคิดจะทำอะไรน่ะ ” เสียงเธอถามด้วยความตกใจ

ผมจะไม่ปล่อยให้คุณอยู่ห่างสายตา  ผมจะไม่ยอมให้ตัวเองต้องอยู่คนเดียวในคืนนี้ – - ไม่ได้เด็ดขาด

“ ผมกำลังจะพาคุณไปทานมื้อเย็น ”

นี่มันก็แปลกดีนะ  มันเหมือนจะเป็นคืนอื่นที่ไม่ใช่คืนนี้   คืนที่ผมคิดจะชวนอลิซออกมาทานข้าวด้วยกัน แล้วแกล้งทำเป็นไปทานร้านเดียวกับเบลล่าและเพื่อนๆ โดยบังเอิญ    ตอนนี้… ผมอยู่ที่นี่แล้ว เหมือนกับว่ากำลังเดทกับเธอ  เพียงแต่จะนับเป็นเดทจริงๆก็คงไม่ได้  เพราะผมไม่ได้ให้โอกาสเธอที่จะปฏิเสธ

เธอเปิดประตูรถออกมาครึ่งหนึ่งแล้ว ก่อนที่ผมจะเดินอ้อมรถมาถึงตัวเธอ  ปกติแล้วมันก็ไม่น่าหงุดหงิดสักเท่าไหร่หรอกนะ ที่จะต้องเดินช้าอย่างมนุษย์ปกติทั่วๆไป  แต่นี่เพราะเธอไม่รอให้ผมเดินไปเปิดประตูให้    เป็นเพราะเธอไม่เคยได้รับการปฏิบัติอย่างเช่นสุภาพสตรี หรือ เป็นเพราะเธอไม่คิดว่าผมเป็นสุภาพบุรุษกันแน่นะ

ผมรอให้เธอเดินมาหา  แล้วก็เริ่มเป็นห่วงแองเจล่า กับ เจสสิก้า ที่กำลังเดินตรงไปยังมุมถนนมืดๆนั่น

“ คุณไปเรียกเจสสิก้า กับ แองเจล่า ก่อนที่ผมจะกลับไปจัดการไอ้พวกนั้น ” ผมสั่งอย่างรวดเร็ว   “ ผมคงห้ามตัวเองไม่อยู่ ถ้าไปเจอกับเพื่อนพวกนั้นของคุณอีกรอบ ”  ไม่เลย .. ผมคงไม่แข็งแกร่งพอกับเรื่องนี้

เธอตัวสั่น  แล้วก็ตั้งสติอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวตามเพื่อนของเธอไป พร้อมกับร้องเรียกเสียงดัง  “ เจสส์  แองเจล่า ” แล้วเมื่อพวกเธอหันมา เบลล่าก็โบกมือให้พวกเธอเห็น

“ เบลล่า… โอว..ดีจังที่เธอปลอดภัย ”  แองเจล่าคิดอย่างโล่งอก

“ มาสายเสียขนาดนี้เนี่ยนะ ”  เจสสิก้า บ่นพึมพำกับตัวเอง  แต่เธอก็ยังรู้สึกดีที่เบลล่าไม่ได้เป็นอะไรไป หรือหายไปไหน   นั่นทำให้ผมรู้สึกกับเธอในทางบวกเพิ่มมากขึ้นนิดหน่อย

พวกเธอรีบเดินกลับมา แล้วก็ต้องหยุดชะงักในทันที พร้อมกับความตะลึงงัน เมื่อเห็นผมยืนอยู่ข้างๆเบลล่า

“  โอ๊ะ !! ” เจสสิก้าคิด ด้วยความประหลาดใจ  “  เป็นไปไม่ได้ !! ”

เอ็ดเวิร์ด คัลเลน มาได้ไงเนี่ย ??   ที่เธอออกไปก็เพราะจะไปเจอเขาหรือนี่  แล้วเธอมาถามเรื่องที่พวกเขาออกไปนอกเมืองทำไมกัน ถ้าเธอรู้อยู่แล้วว่าเขาอยู่ที่นี่ …..  ผมเห็นใบหน้าเขินอายของเบลล่า สว่างวาบอยู่ในความคิดของแองเจล่าชั่วขณะหนึ่ง  ตอนที่เบลล่ากำลังถามเธอ เกี่ยวกับครอบครัวของผมที่ขาดเรียนบ่อยๆ ไม่หรอก … เธอจะไปรู้ได้ยังไง แองเจลล่าสรุปกับตัวเอง

ส่วนเจสสิก้านั้น เธอคิดไปไกลกินกว่าความประหลาดใจแล้ว มีแต่ความคลางแคลงและสงสัย  เบลล่ากำลังปิดบังอะไรเราอยู่แน่ๆ

“ เธอไปไหนมา ”  เจสสิก้าถามด้วยความอยากรู้  จ้องหน้าเบลล่า แต่ก็แอบเหลือบมองผมด้วยหางตาเล็กน้อย

“ ฉันหลงทาง  แล้วก็ไปเจอเอ็ดเวิร์ดเข้าน่ะ ”  เบลล่าบอกพร้อมกับทำมือไม้บุ้ยใบ้มาทางผม  น้ำเสียงเธอฟังดูปกติมาก ราวกับว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลยจริงๆ

เธอคงยังช็อคอยู่ – - -  นั่นเป็นคำตอบเดียว ที่จะอธิบายความสงบนิ่งของเธอได้

“ คงไม่เป็นไรนะครับที่มีผมมาเพิ่มอีกคน ”  ผมถามไปตามมารยาท  เพราะผมรู้ว่าพวกเธอทานกันเสร็จแล้ว

ให้ตายเถอะ… เขาช่าง..สุดยอดไปเลย ความคิดของ เจสสิก้าเริ่มกระเจิดกระเจิง ส่วนแองเจล่า ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไหร่  ไม่น่ากินเสร็จก่อนเลย ว้าว…โอว…ว้าววว

แบบนี้น่ะ – -  ทำไมผมทำให้เบลล่าเป็นแบบนี้บ้างไม่ได้ ?

“ เอ่ออ.. ได้สิ ” เจสสิก้า ตอบรับ

แอลเจล่า ทำหน้านิ่ว ก่อนจะบอกว่า  “ เอ่ออ ..  เบลล่า คือว่า จริงๆแล้ว พวกเราทานกันเสร็จแล้วระหว่างที่รอเธอน่ะ ” เธอสารภาพ   “  ขอโทษทีนะ ”

พูดอะไรน่ะ ..หุบปากไปเลย… เจสสิก้าบ่นหงุดหงิดอยู่ในใจ

เบลล่ายักไหล่ … ดูง่ายๆสบายๆ .. เธอกำลังช็อคอย่างแน่นอนทีเดียว   “ ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่หิวอยู่แล้ว  ”

“  ผมว่าคุณควรจะทานอะไรหน่อยนะ ”  ผมแย้ง เธอจำเป็นต้องเพิ่มน้ำตาลในเลือด ..แม้ว่ากลิ่นของมันจะหวานมากพออยู่แล้วก็เถอะ … ผมคิดขำๆ แดกดันตัวเอง ความกลัวมันกำลังจะจู่โจมเธอในอีกสักครู่นี่แหละ  แล้วถ้าเธอท้องว่างมันก็จะแย่กันไปใหญ่   เธอยิ่งเป็นลมง่ายอยู่ด้วย  ก็เห็นจากที่ผ่านๆมาน่ะนะ

เพื่อนๆของเบลล่าก็จะปลอดภัยดี ถ้าพวกเธอตรงกลับบ้านไปเลย   อันตรายไม่ได้ติดตามพวกเธอ ไปทุกย่างก้าวหรอกน่า

และผมก็อยากอยู่ตามลำพังกับเบลล่า … ให้นานตราบเท่าที่เธอต้องการจะอยู่ตามลำพังกับผมเช่นกัน

“  จะว่าอะไรไหมครับ ถ้าคืนนี้ ผมจะขับรถไปส่งเบลล่าให้เอง  ”  ผมถามเจสสิก้า ก่อนที่เบลล่าจะตอบอะไรออกมา  “ พวกคุณจะได้ไม่ต้องรอ ระหว่างที่เธอกำลังทาน ”

“ เอ่อ…. ก็ไม่มีปัญหาอะไร… ฉันว่า…  ”  เจสสิก้าจ้องเขม็งไปที่เบลล่า  มองหาอะไรสักอย่างที่จะบอกได้ว่า เบลล่าเองก็อยากจะอยู่ด้วยหรือเปล่า

ฉันเองก็อยากอยู่ต่อนะ…. แต่ท่าทางเธออยากจะเก็บเขาไว้เองคนเดียว .. ก็ใครจะไม่อยากล่ะเจสสิก้าคิด จังหวะเดียวกับที่เธอเห็นเบลล่ากำลังขยิบตาให้เธอพอดี

เบลล่าขยิบตาให้เธอเหรอ ?

“ โอเค ” แองเจล่า พูดขึ้นมาก่อนอย่างรวดร็ว แล้วรีบเดินออกไปเมื่อเห็นว่านั่นคือความต้องการของเบลล่า ….  แล้วก็ดูเหมือนว่าเธอต้องการอย่างนั้นจริงๆ “..เจอกันพรุ่งนี้นะ  เบลล่า  …  เอ็ดเวิร์ด ”  แองเจล่าบอก  ดูเหมือนจะยาก เมื่อเธอต้องเอ่ยชื่อผมออกมาด้วยสุ้มเสียงที่เป็นปกติธรรมดาทั่วๆไป แล้วก็คว้ามือเจสสิก้า ดึงตัวเธอเดินจากไป

ผมคงต้องหาวิธีที่จะขอบคุณแองเจล่าสำหรับเรื่องนี้แล้วล่ะ

รถของเจสสิก้าจอดอยู่ใกล้ๆ อยู่ในรัศมีของแสงไฟส่องสว่างริมถนนพอดี  เบลล่าขมวดคิ้วมองตามพวกเธอไปอย่างระแวดระวัง และดูเธอผ่อนคลายขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนๆขึ้นรถกันเรียบร้อยแล้ว   นั่นแสดงว่าเบลล่าตระหนักดีถึงอันตรายที่เธอเพิ่งเจอมา  เจสสิก้าโบกมือให้เมื่อเธอเคลื่อนรถออกไป และเบลล่าก็โบกตอบกลับไป  จนกระทั่งรถของเพื่อนลับสายตาไปแล้ว เธอจึงสูดลมหายใจเข้าแล้วหันมาเงยหน้ามองหน้าผม

“ อันที่จริง  - – ฉันไม่หิวหรอก ” เธอบอก

แล้วทำไมเธอต้องรอให้เพื่อนๆไปกันแล้ว ถึงเพิ่งมาบอกล่ะ ? หรือว่า จริงๆแล้วเธออยากอยู่กับผมตามลำพัง … แม้แต่ในตอนนี้ … หลังจากที่เธอได้เห็นแล้วว่า ความโกรธของผมนั้นมันแทบจะฆ่าคนได้เนี่ยนะ ?  แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุผลนั้นหรือไม่ก็ตาม เธอก็ต้องทานอะไรเสียหน่อย

“  ช่วยทำให้ผมสบายใจหน่อยเถอะ ” ผมบอก  แล้วก็เปิดประตูร้านอาหารค้างไว้ รอให้เธอเดินมา  เธอถอนหายใจก่อนที่จะเดินเข้าไปร้าน

ผมเดินข้างๆเธอ ตรงไปที่เคาท์เตอร์เล็กๆ ซึ่งพนักงานต้อนรับยืนรออยู่   ดูเหมือนว่าเบลล่ายังสามารถควบคุมตัวเองได้ดี  ผมอยากจะแตะมือ แตะหน้าผากเธอ เพื่อจะเช็คดูว่าตัวเธอร้อนหรือเย็นประการใด  แต่มือที่เย็นเฉียบของผมคงจะทำให้เธอรังเกียจ  เหมือนที่เคยเกิดขึ้น

โอว…มายยย..ก๊อดดด เสียงความคิดของพนักงานต้อนรับดังลั่นเข้ามาในหัวผม  โอ้ววววว…ตายยยแล้วววว…. โอ้ววววววว….

ดูเหมือนผมจะเสน่ห์แรงไปหน่อยแล้วคืนนี้  หรือเป็นเพราะผมสังเกตุอาการของสาวๆพวกนี้มาขึ้น   เพราะผมหวังอยากให้เบลล่ามองผมแบบนี้บ้าง ?  พวกเราดึงดูดเหยื่อเข้ามาหาพวกเราได้เสมอ  เมื่อก่อนผมไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้สักเท่าไหร่   ปกติแล้ว …  ไม่เว้นกระทั่ง คนอย่าง เชลลีย์ โคป หรือ เจสสิก้า สแตนลีย์  มันจะมีอะไรที่มาบดบังความน่ากลัว และ หลังจากที่พวกเธอถูกดึงดูดเข้ามาใกล้ ความหวาดกลัวก็จะเข้ามาแทนที่

“ มีโต๊ะสำหรับสองคนไหมครับ ”  ผมบอกเธอ เมื่อพนักงานต้อนรับยังนิ่งเฉยอยู่

“ โอว..เอ่อ.. ค่ะ .. ลา เบลล่า อิตาเลีย ยินดีต้อนรับค่ะ  ”  อืมมมม … เสียงก็นะ “ เชิญทางนี้ค่ะ ”   เธอเริ่มคาดเดาคิดไปอีกเรื่องหนึ่ง

เธอคงเป็นญาติเขาแหละ ไม่น่าจะใช่น้องสาวนะ  หน้าตาไม่เห็นเหมือนกันเลย แต่ต้องเป็นคนในครอบครัวนั่นล่ะน่า …. เขาไม่ได้เป็นแฟนเธอหรอก

สายตาของมนุษย์นี่เหมือนมีอะไรมาบดบัง …  ถึงได้มองอะไรพร่ามัวไปหมด    ผู้หญิงใจคับแคบคนนี้ มองเห็นรูปร่างหน้าตาที่สวยงาม ซึ่งเป็นกับดักล่อเหยื่อของผม    แต่เธอกลับมองไม่เห็นความหมดจดสมบูรณ์แบบของเด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างๆผมได้อย่างไร ?

งั้น..ต้องกันไว้ก่อน อย่าไปสร้างโอกาสให้เธอ พนักงานต้อนรับคิดขณะที่เดินนำเราไปยังโต๊ะตัวใหญ่ขนาดครอบครัว ซึ่งตั้งอยู่กลางร้าน ในบริเวณที่ลูกค้านั่งกันอยู่มากที่สุดของร้าน  ฉันจะให้เบอร์โทรศัพท์เขาตอนนี้เลยดีมั้ยนะ … เธอก็อยู่ตรงนี้ด้วย เธอครุ่นคิดอยู่ในใจ

ผมหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าหลัง  คนเราจะให้ความร่วมมือมากขึ้นเสมอ เมื่อมีเงินข้ามาเกี่ยวข้อง

เบลล่ากำลังจะนั่งลงยังที่นั่งที่พนักงานพามาโดยไม่ได้โต้แย้งอะไร  ผมส่ายหน้าบอกให้เธอรู้  เธอก็เลยลังเล แล้วเอียงหน้ามองด้วยความสงสัยใคร่รู้   ใช่แล้วล่ะ คืนนี้เธอคงจะต้องมีเรื่องที่อยากรู้มากมายหลายเรื่อง  สถานที่ที่ผู้คนพลุกพล่านนั้น ไม่เหมาะกับการพูดคุยของเราในคืนนี้

“ ขอที่เป็นส่วนตัวว่านี้หน่อยได้ไหมครับ ” ผมบอกกับพนักงานพร้อมกับยื่นเงินให้เธอ  เธอตาโตด้วยความประหลาดใจ  แล้วหรี่ตาลงขณะที่มือของเธอยื่นมารับทิปไปจากผม

“ ได้สิคะ ”  เธอบอกพลางเหลือบตามองเงินในมือ แล้วเดินนำเราไปอ้อมฉากกั้นห้อง

ห้าสิบเหรียญสำหรับการเปลี่ยนโต๊ะเนี่ยนะ  ท่าทางจะรวยเสียด้วย  พนันได้เลยว่าเสื้อแจคเก็ตเขาน่ะต้องแพงกว่าเงินเดือนของเราแหงๆ … บ้าจริง..แล้วทำไมเขาจะต้องอยากนั่งเงียบๆสองคนกับเธอด้วยล่ะ ?

เธอพาเราไปยังที่นั่งมีฉากกั้น ในมุมเงียบๆของร้าน ที่จะไม่มีใครมองเห็นเรา   – - -  มองเห็นปฏิกิยาโต้ตอบของเบลล่า กับเรื่องอะไรก็ตามที่ผมจะเล่าให้เธอฟัง  ผมเดาไม่ออกเลยจริงๆ ว่าเธอต้องการจะรู้อะไรจากผมในคืนนี้  หรือว่า ผมจะบอกอะไรเธอได้บ้าง

เธอเดาอะไรไปมากมายแค่ไหนแล้ว ?  เธอบอกตัวเองว่าอย่างไรบ้าง สำหรับคำอธิบายของ

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้ ?

“ ที่นี่  .. ใช้ได้มั้ยคะ ” พนักงานต้อนรับถาม

“ เยี่ยมไปเลยครับ ”  ผมบอกเธอ นึกไม่พอใจนิดหน่อย  กับความรู้สึกแย่ๆที่เธอมีต่อเบลล่า ผมยิ้มกว้างให้เธอ  ให้เธอเห็นเขี้ยวของผมได้ชัดๆ

“ โอวว … เอ่อออ.. อีกสักครู่พนักงานเสิร์ฟจะมารับรายการอาหารนะคะ ”  เขาไม่ได้มีอยู่จริงหรอก … เราตัองฝันอยู่แน่ๆเลย … บางทีเดี๋ยวเธอก็จะไป .. แล้วเราก็จะเขียนเบอร์โทรลงบนจานของเขาด้วยซอสมะเขือเทศ …. แล้วเธอก็เดินมึนๆลอยๆออกไป

แปลก .. ที่เธอไม่กลัวผม  จู่ๆผมก็นึกถึงเรื่องที่เอ็มเม็ตต์ ล้อผมในโรงอาหารเมื่อหลายอาทิตย์ก่อนขึ้นมาได้  พนันได้เลยว่าฉันสามารถทำให้เธอกลัวได้ดีกว่านั้นแน่ๆ

นี่ผมสูญเสียความน่าสะพรึงกลัวไปแล้วเหรอ ?

“ คุณไม่ควรทำแบบนี้กับใครๆลยนะ ”  เบลล่าขัดขังหวะความคิดผมด้วยน้ำเสียงตำหนิ

“ ไม่ยุติธรรมเลย ”

“ คุณไม่ควรทำอย่างนี้กับคนอื่น ”  นี่เธอหมายถึงอะไร ? ผมจ้องมองใบหน้าที่กำลังตำหนิผมอยู่  ผมไม่ได้ทำให้พนักงานคนนั้นกลัวเลยนะ ทั้งๆที่ผมตั้งใจ     “ ทำอะไร  ”

“  ก็ไปสะกดจนเธอตะลึงอย่างนั้นน่ะสิ  ตอนนี้เธอคงไปนั่งสงบสติอารมณ์อยู่ในครัว แน่ๆเลย ”

อืมมม .. เบลล่าพูดได้ใกล้เคียงความจริงมากทีเดียว  เพราะในตอนนี้พนักงานคนนั้นใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว และกำลังเล่าเรื่องของผมที่เธอคิดเอาเองผิดๆถูกๆ ให้เพื่อนๆพนักงานฟัง

“ ไม่เอาน่า ” เบลล่าทำเสียงดุ เมื่อผมเงียบ ไม่ได้ตอบอะไรออกไป  “ คุณต้องรู้สิ ว่าตัวคุณน่ะ มีอิทธิพลต่อคนอื่นขนาดไหน ”

“ ผมสะกดให้คนตะลึงได้เหรอ ”  นั่นเป็นการให้คำจำกัดความที่น่าสนใจเลยทีเดียว  และมันก็ถูกต้องแล้ว สำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้    แต่ผมสงสัยว่า แล้วทำไม…. เธอ..ถึงไม่เป็นเหมือนคนอื่นๆล่ะ

“ นี่คุณมองไม่ออกหรือไง ”  เธอถาม เหมือนเป็นเรื่องที่จำเป็นหนักหนา   “ คุณคิดว่าคนอื่นเขาจะรับมือกับเรื่องนี้ได้ง่ายๆหรือไงกัน  ”

“ แล้วผมเคยสะกดคุณได้บ้างหรือเปล่า ”  โดยไม่ทันยั้งคิด .. ผมหลุดปากถามออกไปด้วยความอยากรู้  สายเกินไปแล้วที่จะเรียกคำถามนั้นกลับคืนมา

แต่ก่อนที่ผมจะรู้สึกเสียใจกับคำพูดที่หลุดปากออกไป   เธอก็ตอบออกมา  “ บ่อยไป ”  แล้วแก้มของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีชมพูจางๆ

ผมสะกดให้เธอตะลึงได้ด้วย

หัวใจที่เคยสงบเงียบกลับพองโตเปี่ยมล้นด้วยความหวังที่แรงกล้ามากกว่าครั้งไหนๆเท่าที่ผมจำได้ ว่าเคยรู้สึกมาก่อน

“ สวัสดีค่ะ ”   ใครบางคนเอ่ยขึ้นมา  พนักงานเสิร์ฟเข้ามาแนะนำตัวเอง  เสียงความคิดของเธอดังออกมาอย่างโจ่งแจ้งมากกว่าพนักงานต้อนรับเสียอีก   แต่ผมก็ไม่ได้สนใจ – -  ผมหันมาจ้องหน้าเบลล่าแทนที่จะฟังเธอ ผมมองเลือดฝาดที่แผ่ซ่านอยู่ภายใต้ผิวของเธอ  - -  มองด้วยความรู้สึกว่ามันทำให้ใบหน้าซีดๆของเธอนั้น กระจ่างใสขึ้น  ทำให้ผิวของเธอผุดผาดสวยงามที่สุด – - มิใช่ เป็นการมองด้วยความร้อนของพิษที่เผาไหม้อยู่ในลำคอของผมแต่อย่างใด

พนักงานเสิร์ฟกำลังรออะไรสักอย่างจากผม    อ๋อ … เธอถามเราว่าจะดื่มอะไร ผมยังนั่งมองหน้าเบลล่าอยู่อย่างนั้น  พนักงานเสิร์ฟก็เลยหันไปมองหน้าเบลล่าด้วยความไม่พอใจ

“ ฉันขอโค้ก ” เบลล่าบอก  แต่ฟังดูเหมือนกำลังขอความเห็นมากกว่า

“ โค้กสองแก้วครับ ”  ผมสั่งให้เธอ   ความกระหาย …  ก็เป็นธรรมดาของมนุษย์ที่ย่อมต้องกระหายน้ำ  ซึ่งก็เป็นอาการของคนที่กำลังช็อค   ผมอยากให้แน่ใจว่าร่างกายเธอจะได้รับน้ำตาลเพิ่มมากขึ้นจากน้ำอัดลม แม้ว่าเธอจะดูปกติแข็งแรงดี   …  ดูจะดีมากเกินไปด้วยซ้ำ …  เธอดูสวยสดใสเหมือนคนที่สุขภาพสมบูรณ์ดีทุกประการ

“ อะไรคะ ” เธอถามผม – - คงจะอยากรู้ว่าผมนั่งจ้องหน้าเธอทำไม   ผมรับรู้ลางๆว่า พนักงานเสิร์ฟเดินกลับไปแล้ว

“ คุณรู้สึกยังไงบ้าง ”  ผมถาม เธอกระพริบตา คงแปลกใจกับคำถามของผม

“ ก็สบายดีนี่ ”

“ คุณไม่รู้สึกเวียนหัว  อยากอาเจียน หรือ หนาวสั่น บ้างเลยหรือ  ”   ดูเธอยิ่งงง สับสนมากขึ้นไปอีก  “ ฉันควรจะรู้สึกแบบนั้นหรือ ”

“ คือ จริงๆแล้ว ผมกำลังรอดูว่า เมื่อไหร่คุณจะช็อคน่ะ  ”   ผมยิ้ม  และรอฟังคำปฏิเสธของเธอ   ว่าไม่เป็นไรหรอก  เธอไม่ต้องการให้ใครมาคอยดูแล

เธอเงียบไปเกือบนาทีก่อนที่จะตอบคำถามผม  ดวงตาของเธอดูเหมือนจะเหม่อลอย    – -  บางครั้ง เวลาที่ผมยิ้มให้เธอ เธอก็มีท่าทางแบบนี้ – -  นี่เธอกำลังโดนผมสะกดอยู่ใช่มั้ย

ผมอยากจะเชื่ออย่างนั้นจริงๆ

“ ฉันว่า ฉันคงไม่ช็อคง่ายๆหรอก  ฉันมักจะควบคุมตัวเองได้ดี เมื่อต้องรับมือกับเรื่องแย่ๆ ”

เธอตอบ เสียงเหมือนหายใจติดๆขัด

หมายความว่า เธอได้ผ่านเรื่องแย่ๆมาหลายครั้งแล้วอย่างนั้นหรือ  ?   นี่ชีวิตเธอต้องเสี่ยงกับเรื่องอันตรายมาตลอดหรืออย่างไรกัน ?

“ ถึงอย่างนั้นก็เถอะ  ” ผมบอก  “ ผมจะสบายใจขึ้นถ้าคุณได้น้ำตาล หรือทานอะไรเข้าไปบ้าง ”

พนักงานเสิร์ฟกลับมาพร้อมกับโค้ก และ ตะกร้าขนมปัง แล้ววางลงตรงหน้าผม  พยายามที่จะสบตาผมให้ได้ ขณะที่ถามรายการอาหาร   ผมแสดงออกให้รู้ว่า เธอควรจะให้ความสนใจกับเบลล่า แล้วผมก็เลิกสนใจเธอ  - – - ที่มีจิตใจหยาบช้า

“ เอ่อ… ”  เบลล่าเหลือบตาดูเมนูแบบผ่านๆ    “ ขอราวิโอลีเห็ดก็แล้วกันค่ะ ”   แล้วพนักงานเสิร์ฟก็หันมาถามผมอย่างกระตือรือร้น    “ แล้วคุณล่ะคะ ”

“ ไม่ต้องครับ ”  เบลล่าทำหน้าแบบ …  แน่ล่ะสิ .. ประมาณนั้น   เธอต้องสังเกตเห็นอยู่แล้วล่ะว่าผมไม่ทานอะไรเลย  เธอรู้เธอเห็นทุกอย่าง แล้วผมก็มักจะลืมที่จะระวังตัวอยู่เสมอเมื่ออยู่ใกล้ๆเธอ

ผมรอจนกระทั่งเราอยู่กันตามลำพังสองคนอีกครั้ง

“ ดื่มเสียสิ ”  ผมสั่ง

แล้วผมก็ต้องแปลกใจที่เธอทำตามที่ผมบอกอย่างว่าง่าย  ไม่มีค้านแม้แต่น้อย   เมื่อเธอดื่มจนหมดแก้ว  ผมก็เลื่อนแก้วของผมไปให้เธออีก  นึกสงสัยนิดหน่อยว่า เป็นเพราะความกระหาย หรือว่าเธอช็อคกันแน่

เธอดื่มโค้กจากแก้วของผม  แล้วจู่ๆเธอก็ตัวสั่น

“ คุณหนาวหรือ ”

“ ก็เป็นเพราะโค้กนี่แหละ ”  เธอตอบ  ตัวเธอยังสั่น ปากเธอสั่นเล็กน้อย จนดูเหมือนฟันจะกระทบกัน

เสื้อตัวสวยที่เธอสวมอยู่ก็ดูจะไม่หนาพอที่จะให้ความอบอุ่นกับเธอได้ เพราะมันดูกลืนไปกับผิวที่บอบบางของเธอราวกับผิวชั้นที่สองอย่างนั้นแหละ    เธอดูเปราะบาง และเป็นมนุษย์ที่แตกหักง่ายมากเหลือเกิน   “ คุณไม่ได้เอาแจ็คเก็ตมาหรือ ”

“ เอามาสิคะ ” เธอตอบพลางเหลียวมองไปรอบๆตัว ทำหน้ายุ่ง   “ โอว… ฉันลืมไว้ในรถของเจสสิก้า  ”

ผมถอดแจ็คเก็ตกันหนาวของผมออกจากตัว  หวังว่าอุณหภูมิของตัวผมจะไม่ทำลายสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่นี้นะ  ถ้ามีเสื้อโค้ทอุ่นๆให้เธอก็คงจะดี   แก้มของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอีกแล้ว  เธอกำลังคิดอะไรอยู่นะ ?

ผมยื่นเสื้อแจ็คเก็ตข้ามโต๊ะส่งไปให้  เธอรับไปสวมในทันที   แล้วตัวเธอก็สั่นขึ้นมาอีกหน  ใช่สิ … คงจะดีไม่น้อย ถ้าผมตัวอุ่นเหมือนมนุษย์ทั่วไป

“  ขอบคุณค่ะ ” เธอบอก พลางสูดลมหายใจเข้า  จากนั้นก็พับแขนเสื้อที่ยาวเกินไปขึ้น เพื่อให้มือของเธอโผล่พ้นแขนเสื้ออกมา  แล้วเธอก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง

ในที่สุดค่ำคืนนี้ก็ลงตัวเข้าที่เข้าทางแล้วใช่ไหม ?  ผิวสีกุหลาบที่ผุดผาดของเธอตัดกับเสื้อสีน้ำเงินเข้มดูงดงาม

“ สีน้ำเงินเข้ากับผิวของคุณ.. สวยมาก ”  ผมชมจากใจจริง

เธอเขินอายหน้าแดง … นั่นยิ่งทำให้น่าดูมากขึ้นไปอีก

เธอดูเป็นปกติสบายดี แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ผมจะวางใจได้   ผมเลื่อนตะกร้าขนมปังไปให้เธอ  “ จริงๆนะ  ”  เธอเอ่ยค้าน  คงกำลังคาดเดาความคิดของผม  “ ฉันไม่ช็อคหรอกน่า ”

“ คุณควรจะเป็นอย่างนั้น   – -  อย่างที่คนปกติทั่วไปเขาเป็นกัน  แต่คุณดูเฉยมาก ”  ผมมองเธออย่างสับสน  และสงสัยว่าทำไมเธอถึงต่างจากคนอื่น  แล้วก็ต้องถามตัวเองว่า ผมอยากให้เธอเป็นเหมือนกับคนอื่นๆทั่วๆไปจริงๆหรือ

“ ก็ฉันรู้สึกปลอดภัยเวลาที่อยู่กับคุณ ”  เธอตอบ  สายตาของเธอบ่งบอกถึงความเชื่อใจ – - ความเชื่อใจ เชื่อมั่นที่ผมไม่สมควรได้รับ

สัญชาติญาณของเธอ ผิด…ผิดมหันต์   มันตรงกันข้ามกันโดยสิ้นเชิง  นั่นจะต้องเป็นปัญหาอย่างแน่นอน  เธอไม่ได้ตระหนักถึงอันตรายในแบบที่มนุษย์ควรจะรับรู้   เธอมีปฏิกริยาตอบสนองที่กลับตาลปัตร แทนที่จะวิ่งหนี เธอกลับยิ่งเข้าใกล้  สิ่งที่จะทำให้เธอหวาดกลัว

ผมจะสามารถปกป้องเธอจากตัวของผมเองได้อย่างไรกัน ในเมื่อทั้งผมและเธอไม่อยากอยู่ห่างกันเช่นนี้ ?

“ นี่มันซับซ้อนกว่าที่คิดเสียแล้ว ”  ผมพึมพำกับตัวเอง

ผมเห็นได้ว่าเธอกำลังครุ่นคิดกับคำพูดของผม  อยากจะรู้จริงๆว่าเธอจะเข้าใจว่าอย่างไร

เธอหยิบแท่งขนมปังขึ้นมาทานแบบแทะๆ เล็มๆ  เคี้ยวไปเรื่อยๆ พลางเอียงหัวไปข้างหนึ่งเหมือนกำลังใช้ความคิด

“ ปกติคุณจะอารมณ์ดี เวลาที่ตาของคุณเป็นสีอ่อน ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ  เธอตั้งข้อสังเกตได้ตรงจุด จนผมตกใจ  “ อะไรนะ ”

“ ก็คุณมักจะฉุนเฉียวหงุดหงิดมากกว่า เวลาที่ตาของคุณเป็นสีดำ …  นี่ฉันเดาเอาเองนะคะ  ฉันมีทฤษฎีเกี่ยวกับเรื่องนี้น่ะ ”  เธอบอกเบาๆ

นั่นหมายความว่าเธอมีคำอธิบายให้กับตัวเองแล้ว … ก็แน่นอนอยู่แล้วว่าเธอต้องมี  ผมรู้สึกกลัวอยู่ลึกๆในใจ อยากรู้ว่าเธอเข้าใกล้ความจริงมามากแค่ไหน

“ มีทฤษฎีอีกแล้วหรือ ”

“ อือ- ฮึ ” เธอตอบแบบไม่ใส่ใจ ขณะที่กำลังเคี้ยวขนมปังที่เพิ่งกัดไปอีกคำ   ราวกับว่าเธอไม่ได้กำลังคุยถึงเรื่องราวของปีศาจ กับเจ้าตัวปีศาจเองอย่างนั้น แหละ

“ หวังว่าคราวนี้คงจะสร้างสรรค์กว่าคราวที่แล้วนะ ”  ผมแกล้งแหย่เธอ เมื่อเห็นเธอเงียบไปไม่พูดต่อ  จริงๆแล้วสิ่งที่ผมหวังอย่างยิ่งก็คือขอให้เธอคิดผิด – - ผิดจากความจริงไปไกลเป็นโยชน์

“ หรือว่าไปได้ความคิดมาจากการ์ตูนอีกแล้ว ”

“ ปล่าวหรอก ฉันไม่ได้เอามาจากการ์ตูน  ” เธอพูดเขินๆ  “ แต่ก็ไม่ได้คิดเองอยู่ดี ”

“ แล้วไงต่อ ”  ผมถามเสียงลอดไรฟัน

เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบราบเรียบมากๆ นั่นแสดงว่าเธอไม่ได้กำลังจะกรีดร้องแน่ๆ

เธอกัดริมฝีปาก  ….  ขณะที่เธอกำลังลังเลใจ พนักงานเสิร์ฟก็กลับมาพร้อมกับอาหารของเบลล่า  ผมให้ความสนใจเธอนิดหน่อย ตอนที่เธอกำลังวางจานอาหารลงตรงหน้าเบลล่า แล้วหันมาถามว่าผมว่าต้องการอะไรหรือเปล่า

ผมปฏิเสธ แต่ก็ขอโค้กเพิ่ม เพราะเธอไม่ได้มองเลยว่าเครื่องดื่มหมดแล้ว  เธอหยิบแก้วแล้วเดินออกไป

“ เมื่อกี้คุณกำลังพูดถึงไหนนะ ”  เมื่อเราอยู่กันตามลำพังอีกครั้ง ผมก็หันกลับมาถามเบลล่าต่อในทันทีด้วยความกังวลใจ

“ ฉันจะบอกคุณในรถ ..” เธอตอบเบาๆ   … อา..ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ  เธอไม่อยากพูดถึงเรื่องที่เธอสงสัย ให้ใครคนอื่นได้ยิน  “ ถ้า….. ” เธอพูดต่อในทันที

“ มีเงื่อนไขด้วยเหรอ ”  เสียงผมเกือบจะขู่เธออยู่แล้ว ด้วยความเครียด

“ แน่นอน เพราะฉันมีคำถามจะถามคุณสองสามข้อ ”

“ ได้เลย ”  ผมตอบตกลงเสียงแข็ง

คำถามของเธอน่าจะบอกผมได้ว่า เธอกำลังคิดอะไรอยู่  แต่ผมจะตอบคำถามพวกนั้นอย่างไรดี … ?  โกหกให้แนบเนียนและน่าเชื่อถือ ?  หรือจะเบี่ยงเบนประเด็นไปให้ไกลจากความจริง .. หรือว่าจะไม่ตอบอะไรเลย … ยากที่จะตัดสินใจ ?

เรานั่งกันอยู่ในความเงียบ  .. ขณะที่พนักงานเสิร์ฟนำโค้กแก้วใหม่มาให้เบลล่า

“ เอาล่ะ  ว่ามาเลย ”  ผมแค่นเสียงบอกเธอ เมื่อพนักงานเสิร์ฟเดินห่างไปแล้ว

“ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่พอร์ท แองเจลลิสนี่ได้ ”

เป็นคำถามที่ง่ายเกินไป – - สำหรับเบลล่า  เพราะไม่ได้บอกอะไรผมเลย  ในขณะที่ถ้าผมตอบความจริงกับเธอ ผมก็จะบอกอะไรเธอมากเกินไป – - รอให้เธอเผยอะไรออกมาก่อนดีกว่า

“ คำถามต่อไป ”  ผมบอก

“ แต่นี่เป็นข้อที่ง่ายที่สุดแล้วนะ ” เธอค้าน

“ คำถามต่อไป ” ผมย้ำ

เธอหันหน้าหนี  ด้วยความหงุดหงิดกับคำปฏิเสธของผม  นั่งมองอาหารตรงหน้า  แล้วจิ้มเข้าปากเคี้ยวช้าๆ  เหมือนกำลังใช้ความคิด .. อย่างหนัก   เธอดื่มโค้กตามอีกครั้ง  แล้วก็เงยหน้าขึ้นมา หรี่ตามองหน้าผมด้วยความสงสัย

“ ตกลง  ถ้างั้นก็ …”   เธอพูดขึ้นมา  “ ถ้าสมมติว่า .. นี่แค่สมมติเองนะ .. สมมติว่า มีคนบางคนรู้ว่าคนอื่นกำลังคิดอะไร  แบบอ่านใจได้น่ะ โดยที่มีข้อยกเว้นสองสามเรื่อง ”

ดูเหมือนจะแย่กว่าที่คิดเสียแล้ว

นี่คือคำอธิบายความหมายของรอยยิ้มน้อยๆของเธอในรถ – - เธอฉลาดจริงๆ  ยังไม่เคยมีใครคิดเกี่ยวกับตัวผมในเรื่องนี้มาก่อน  ยกเว้น คาไลล์ส  แต่ตอนนั้นมันเห็นได้ชัดเจนกว่านี้  เพราะในตอนแรกๆ ผมจะตอบคำถามที่เขาคิดก่อนที่เขาจะพูดออกมา นั่นทำให้เขาข้าใจได้ก่อนที่ผมจะรู้ตัวเองเสียด้วยซ้ำ

คำถามนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายเสียทีเดียว  อย่างน้อยผมก็แน่ใจแล้วว่า  เบลล่ารู้ว่าผมมีอะไรบางอย่างที่ผิดแปลกไปจากคนอื่น และมันก็ไม่ได้หนักหนาสาหัสอย่างที่ควรจะเป็น   การอ่านใจได้ ไม่ใช่คุณลักษณะที่โดดเด่นของแวมไพร์  ดังนั้น ผมก็เลยลองร่วมเล่นไปกับเรื่องสมมติของเธอด้วยคน

“ มีข้อยกเว้นเพียงเรื่องเดียว ”  ผมแก้คำพูดของเธอ  “ ตามที่สมมตินะ ”

เธอยิ้ม… ความจริงใจที่คลุมเครือของผม ทำให้เธอพอใจ  “ ตกลง  มีข้อยกเว้นเพียงเรื่องเดียว แล้วความสามารถที่ว่านี้ทำงานยังไง  อะไรคือข้อจำกัด  ทำยังไงที่คนคนหนึ่งจะหาอีกคนเจอได้ถูกที่ถูกเวลาพอดี  แล้วคนคนนั้นรู้ได้ยังไงว่าเธอตกอยู่ในอันตราย  ”

“ ตอบแบบสมมติใช่ไหม ”

“ แน่นอน ” เธอกัดริมฝีปาก ดวงตาสีน้ำตาลเป็นประกายด้วยความอยากรู้

“ ถ้า…. ใครคนหนึ่ง คนนั้น ..  ”

“  เรียกเขาว่า  โจ  ก็แล้วกันค่ะ ” เธอแนะนำ

ผมอดไม่ได้ที่จะยิ้มกับความกระตือรือร้นของเธอ   นี่เธอคิดจริงๆหรือว่าความจริงจะเป็นสิ่งที่ดีงามน่ะ ?  ถ้าความลับของผมเป็นสิ่งดี ๆ  แล้วผมจะปิดบังเธอไปทำไมกัน ?

“ งั้นก้ได้ – - นายโจ … ถ้านายโจตั้งสมาธิดีๆ  ก็คงไม่ต้องรอเวลาให้เฉียดฉิวขนาดนั้น ” ผมส่ายหัวไล่ความกลัวไปจากความคิดที่ว่า  ผมเกือบจะไปไม่ทันเวลาแล้วในคืนนี้  “ มีแต่คุณเท่านั้นแหละ ที่มาเจอกับอันตรายแบบนั้นในเมืองเล็กๆแห่งนี้  คุณเกือบจะมาทำลายสถิติอาชญากรรมที่เขารักษากันไว้มานานเป็นทศวรรษเลยนะ รู้ตัวหรือเปล่า   ”

เธอเบะปาก ทำหน้ามุ่ย แล้วบอกว่า  “ นี่เรากำลังคุยเรื่องสมมติกันอยู่นะ ”  ผมหัวเราะ กับความขุ่นเคืองของเธอ

ริมฝีปากของเธอ… ผิวของเธอ .. ช่างดูนุ่มนวล เชิญชวนให้ผมสัมผัส ผมอยากเอาปลายนิ้วไปแตะมุมริมฝีปากของเธอ ทำให้เธอยิ้มได้อีกครั้ง  แต่ก็เป็นไปไม่ได้  เพราะผิวของผมจะทำให้เธอหนีห่างไปจากผม

“ ใช่ๆ จริงๆ ด้วย ” ผมตอบรับ กลับเข้ามาในบทสนทนาของเรา ก่อนที่ผมจะลดค่าตัวเองทำให้รู้สึกหดหู่มากไปกว่านี้

เบลล่าโน้มตัวข้ามโต๊ะมาหาผม  ไม่มีอารมณ์ขัน หรือ ความขุ่นเคืองใดๆ ปรากฏอยู่ในดวงตากลมโตของเธอ

“ คุณรู้ได้ยังไงคะ ” เธอเน้นเสียงต่ำถามเบาๆ แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อย่างที่สุด

ผมควรจะบอกความจริงกับเธอไหม ? ถ้าจะบอก … แล้วจะเอาตอนไหน เรื่องอะไรบอกกับเธอดี ?

ผมอยากบอกความจริงกับเธอ … ผมอยากได้รับความเชื่อใจ ที่ยังสามารถจะมองเห็นรับรู้ได้จากสีหน้า และ แววตาของเธอในตอนนี้

“ คุณเชื่อใจฉันได้นะคะ คุณก็รู้ ”  เสียงเธอเบาราวเสียงกระซิบ แล้วเธอก็เอื้อมมือมาคล้ายจะแตะมือผม ที่วางอยู่บนโต๊ะ

ผมดึงมือกลับ – -  เกลียดความคิดที่คิดไปถึงปฏิกริยาของเธอเมื่อสัมผัสโดนผิวที่เย็นเยียบและแข็งดุจหินของผม – -  แล้วเธอก็ดึงมือของเธอกลับไป

ผมรู้ดีว่าผมเชื่อใจเธอได้ ว่าเธอจะเก็บความลับของผมไว้ไม่บอกใครอย่างแน่นอน  เพราะเบลล่าเป็นคนซื่อสัตย์และควรค่าแก่การไว้วางใจ เป็นคนดีโดยเนื้อแท้เลยจริงๆ  แต่ผมก็ยังเชื่อไม่ได้ว่าเธอจะไม่กลัวในสิ่งที่ผมเป็น – - เป็นสิ่งที่เธอควรจะกลัว – - เป็นความจริงที่น่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด

“ ผมไม่รู้ว่าจะยังมีทางเลือกอื่นอีกหรือเปล่า ”  ผมพึมพำเบาๆ ผมจำได้ว่า  ครั้งหนึ่งผมเคยแกล้งล้อเธอว่า   “  ไม่ช่างสังเกตเอาเสียเลย  ”  ไปหมิ่นเธอ ราวกับว่าตัวผมเองจะอ่านสีหน้าของเธอได้ถูกต้องอย่างนั้นแหละ   เอาเถอะ อย่างน้อยผมก็บอกได้ว่าผมตัดสินเธอผิดไปจริงๆ   “  ผมคิดผิดจริงๆ  คุณช่างสังเกตกว่าที่ผมคิดไว้มาก ”  และแม้ว่า ดูเหมือนเธอจะไม่รู้ตัวในเรื่องนั้น แต่ผมก็ให้คะแนนเธอไปเต็มๆ เพราะเธอมองเห็นทุกอย่าง ไม่พลาดในทุกรายละเอียด

“ ฉันนึกว่าคุณจะคิดถูกไปเสียทุกเรื่องเสียอีก ”  เธอกระเซ้าผมยิ้มๆ

“  ผมเคยเป็นอย่างนั้น ” ผมเคยรู้ตัวดี ว่าผมกำลังจะทำอะไร  ผมเคยมั่นใจในความคิดการตัดสินใจของตัวเองเสมอมา  แต่ตอนนี้ทุกอย่างดูจะยุ่งเหยิงสับสนไปหมด

แม้ว่าความยุ่งเหยิงในตอนนี้หมายถึงการได้อยู่กับเบลล่า แต่ผมก็จะไม่ยอมแลกกับมัน ผมไม่อยากให้ชีวิตเป็นแบบนั้น

“  แล้วผมก็ยังคิดเรื่องคุณผิดไปอีกอย่างด้วย  ” ผมพูดต่อ ดึงความสนใจของเธอไปที่เรื่องอื่น  “ คุณไม่ใช่แม่เหล็กดึงดูดอุบัติเหตุหรอก นั่นยังมีความหมายไม่กว้างพอ  แต่คุณเป็นแม่เหล็กที่ดูดอันตรายทั้งหลายเข้าหาตัวต่างหากล่ะ  ถ้ามีอันตรายเกิดขึ้นในรัศมีสิบไมล์นี้ละก็  มันจะต้องหาคุณเจออย่างแน่นอน  ”  - -  แล้วทำไมต้องเป็นเธอด้วยล่ะ ?  เธอไปทำอะไรมาถึงต้องมาเจอะเจอกับเรื่องพวกนี้ ?

สีหน้าของเบลล่าเปลี่ยนเป็นจริงจังอีกครั้ง  “ แล้วคุณรวมตัวเองอยู่ในอันตรายนั้นด้วยหรือเปล่าคะ ”

ความจริง คือสิ่งที่สำคัญมากกว่าอะไรทั้งหมด สำหรับคำถามนี้

“ แน่นอนที่สุด ”

เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย – - แต่ไม่ใช่ด้วยความสงสัย  แปลก..ที่มีแต่ความกังวล – -

เบลล่ายื่นมือข้ามโต๊ะมาช้าๆ เธอดูสุขุมอย่างคนที่คิดดีแล้วในสิ่งที่กำลังทำอยู่ เธอไม่สนเมื่อผมเลื่อนมือหลบไปเล็กน้อย เธอตัดสินใจวางมือของเธอลงบนมือของผม – -  ผมกลั้นหายใจ – - แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะกลิ่นของเธอ  แต่เป็นเพราะความเครียดที่ถาโถมเข้ามาในทันทีทันใด…ความกลัว..กลัวว่าเธอจะรังเกียจผิวที่เย็นเยียบ  แล้วเธอจะวิ่งหนีไปจากผม

ปลายนิ้วของเธอไล้หลังมือผมเบาๆ  ความร้อนของเธอสัมผัสผมอย่างอ่อนโยน เป็นสัมผัสที่ผมไม่เคยรู้สึกมาก่อน  เป็นสัมผัสของความสุขที่ไม่มีอะไรอื่นใดมาเจือปน

และคงเป็นเช่นนั้น – - เว้นเสียแต่ความกลัวของผม  ผมยังคงกลั้นหายใจขณะที่มองหน้าเธอเมื่อเธอสัมผัสได้ถึงความเย็นจากตัวผม - -  มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ

“ ขอบคุณนะคะ ” เธอบอก แล้วมองสบตาผมอย่างตั้งใจ “ คุณช่วยฉันไว้สองครั้งแล้ว ”

นิ้วนุ่มนวลของเธอยังวางอยู่บนมือผม  เหมือนจะเป็นความสุขสบายที่ได้อยู่อย่างนั้น

ผมตอบเธอด้วยน้ำเสียงที่ปกติธรรมดาที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้   “ ขออย่าให้มีครั้งที่สามก็แล้วกัน  ตกลงมั้ย ”

เธอชักสีหน้านิดหน่อย แต่ก็พยักหน้าตอบตกลง

ผมดึงมือออกจากมือของเธอ  ความรู้สึกที่ผมได้รับจากสัมผัสของเธอช่างเปี่ยมล้น จนผมไม่อยากรอให้มนต์วิเศษใดๆที่สะกดเธอไว้นั้นคลายลง แล้วกลายเป็นความรังเกียจไปเสียก่อน  – - ผมซ่อนมือไว้ใต้โต๊ะ – -

ความคิดของเธอเงียบสนิท – - ผมจึงอ่านจากดวงตาของเธอ ซึ่งก็มองเห็นได้ถึงความเชื่อใจและความพิศวงสงสัยอยู่ในดวงตาสีน้ำตาลเข้ม  ในช่วงเวลานั้นเองที่ผมรู้ตัวเองว่า ผม อยาก ตอบคำถามของเธอ ไม่ใช่เพราะผมติดค้างเธอ หรือ อยากให้เธอเชื่อใจ

ผมต้องการให้เธอ รู้จัก ตัวตนของผม

“ ผมตามคุณมาที่พอร์ท แองเจลิส  ” ผมบอกเธอ  คำพูดของผมทะลักออกมารัวเร็วราว เกินกว่าจะคิดเรียบเรียงแก้ไข  ผมรู้ดีถึงความเสี่ยง และอันตรายที่จะตามมาจากการพูดความจริง ความสงบนิ่งที่ผิดปกติของเธอจะกลายเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวได้ในทุกวินาที  แต่ในทางตรงข้าม ถึงผมจะรู้แบบนี้แล้ว  นั่นกลับทำให้ให้ผมพูดเร็วขึ้น    “ ผมไม่เคยพยายามช่วยชีวิตใครเป็นพิเศษมาก่อน  ซึ่งมันยากกว่าที่ผมคิดเอาไว้มาก  แต่เป็นไปได้ว่าที่ต้องยากลำบากขนาดนี้ก็เป็นเพราะคุณนั่นแหละ  ดูเหมือนว่าคนปกติธรรมดาทั่วไป เค้าจะใช้ชีวิตในแต่ละวันกันได้โดยไม่ต้องเจอกับหายนะมากขนาดนี้  ”

ผมมองหน้าเธอ – - รอดูท่าที

เธอยิ้ม  แย้มริมฝีปากน้อยๆ ประกายตาสีชอคโกแลตของเธอดูอบอุ่น

ผมเพิ่งจะยอมรับว่าผมสะกดรอยตามเธอ แต่เธอกลับยิ้มเสียนี่

“ คุณไม่คิดหรอกเหรอว่า ชีวิตของฉันอาจกำลังถูกนับถอยหลังตั้งแต่รถตู้นั่นเป็นครั้งแรก  แต่คุณก็เข้ามาแทรกแซงโชคชะตาของฉัน ”  เธอถาม

“ นั่นไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะ ”  ผมบอก – - สายตาจับจ้องอยู่ที่ผ้าปูโต๊ะสีแดงก่ำ ห่อไหล่ด้วยความรู้สึกอับอาย ปราการป้องกันตัวผมอ่อนแรงลงทุกขณะ ความจริง ยังคงพรั่งพรูออกมาโดยไม่ได้ยั้งคิด  “ ชีวิตของคุณถูกนับถอยหลัง ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมพบคุณต่างหากล่ะ ”

นั่นคือความจริง – - ความจริงที่ทำให้ผมต้องโกรธแค้นตัวเอง  ผมเคยกุมชะตาชีวิตเธอเหมือนคมมีดกิโยติน ที่พร้อมจะบั่นลมหายใจของเธอในทุกนาที ราวกับว่า เธอถูกความตายหมายชีวิตเอาไว้แล้วอย่างโหดร้าย  และ อยุติธรรม แต่เมื่อผมได้แสดงให้เห็นแล้วว่า ผมไม่อาจจะทำให้มันเกิดขึ้นได้  โชคชะตานั้นก็ยังตามประหัตถ์ประหารเธอต่อไป   – -  ผมนึกวาดตัวตนของชะตากรรมที่โหดร้ายนั้นคือ แม่มดเฒ่าที่เต็มไปด้วยความริษยาอาฆาต หรือนางปีศาจร้ายที่หมายแต่จะแก้แค้น

ผมต้องการให้มีใครสักคน หรือ อะไรสักอย่าง ที่จะมารับผิดชอบกับเรื่องนี้ – - อะไรที่เป็นตัวเป็นตน ให้ผมได้ต่อสู้ อะไรสักอย่าง อะไรก้ได้ ที่ผมจะทำลายมันให้สิ้นซาก … เพื่อให้เบลล่าปลอดภัย

เบลล่านั่งนิ่งเงียบ  แต่หายใจกระชั้นถี่ขึ้น

ผมมองดูเธอ – - รู้ว่าในที่สุดแล้ว ผมกำลังจะได้เห็นความหวาดกลัวที่ผมรอคอย  – - ก็ผมเพิ่งจะยอมรับกับเธอไปไม่ใช่หรือ ว่าผมเคยเกือบจะฆ่าเธอ ?  และเกือบทำได้สำเร็จมากกว่ารถตู้ที่พลาดการบดขยี้เธอไปเพียงกระเบียดนั่นมากนัก   – - แต่ใบหน้าของเธอก็ยังสงบนิ่ง  มีแต่ความกังวลบางอย่างในดวงตาของเธอ

“ คุณยังจำได้ไหม ”  จำได้สิ เธอต้องจำมันได้

“ จำได้ค่ะ ” เธอตอบอย่างสงบ  ดวงตาของเธอบอกว่าเธอรับรู้และจำได้ดี

เธอรู้ – - เธอรู้ว่าผมเคยต้องการจะฆ่าเธอ

แล้วไหนล่ะ – - เสียงกรีดร้องอยู่ที่ไหน

“ แล้วคุณยังนั่งอยู่ที่นี่อีก ” ผมบอก ชี้ให้เห็นผิดแปลกแตกต่างของเธอ

“ ใช่ค่ะ .. ฉันยังนั่งอยู่ที่นี่.. ก็เพราะคุณ ” สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเป็นความอยากรู้  แล้วจู่ๆเธอก็เปลี่ยนเรื่องพูด เหมือนเพิ่งนึกได้   “ เพราะ.. เพราะคุณรู้ว่าจะหาฉันเจอได้ที่ไหนในวันนี้ ”

แม้จะรู้ว่าไม่มีหวัง แต่ผมก็ลองที่จะฝ่ากำแพงที่ปกป้องความคิดของธอดูอีกครั้ง …  ด้วยความอยากรู้ อยากเข้าใจความคิดทั้งหมดของเธอ …   เพราะมันไม่สมเหตุสมผลเลย  เธอจะไปสนใจเรื่องอื่นทำไมอีก ในเมื่อความจริงก็กระจ่างชัดขนาดนี้แล้ว

เธอรอ.. ด้วยความอยากรู้   ผิวของเธอขาวซีด ซึ่งก็ซีดตามธรรมชาติของเธออยู่แล้ว  แต่ผมก็อดเป็นห่วงไม่ได้  – - อาหารค่ำของเธอซึ่งวางอยู่ตรงหน้าก็แทบจะไม่พร่องไปเลย  ถ้าผมยังจะพูดกับเธอมากกว่านี้  เธอก็ควรจะมีอาหารรองท้องไว้บ้าง บางที… เผื่อว่าเธอจะช็อค

ผมพูดตามที่คิด  “ คุณทานสิ แล้วผมจะบอก ”

เธอทำตามที่ผมบอกภายในเสี้ยววินาที  จิ้มราวิโอลีเข้าปากอย่างรวดเร็ว ขัดกับความนิ่งสงบของเธอ เธอกังวลกับเรื่องที่ผมจะบอก มากกว่าที่เธอแสดงออกทางสายตา

“ การตามรอยคุณนั้นยากกว่าที่ควรจะเป็น  ปกติแล้ว ถ้าผมเคยได้ยินเสียงความคิดของใครแล้ว  ผมก็จะสามารถหาเขาเจอได้อย่างง่ายดาย  ”  ในระหว่างที่พูดผมก็มองหน้าเธอไปด้วย อย่างระมัดระวัง  ถ้าเธอเดาถูกก็เรื่องหนึ่ง การได้ยินคำยืนยันนั้นเป็นอีกเรื่อง

เธอนั่งนิ่ง มองผมตาโต … ผมกัดฟันแน่นขณะที่รอดูอาการตื่นตกใจกลัวของเธอ

แต่เธอแค่กระพริบตา แล้วก็กลืนอาหารเสียงดัง พร้อมกับรีบจิ้มราวิโอลีเข้าปากอีกคำ  – - เพื่อให้ผมพูดต่อ

“ ผมก็เลยตามเสียงความคิดของเจสสิก้า ”  ผมพูดต่อ มองอากัปกริยาของเธอในทุกๆคำพูดของผมที่พูดออกไป  “ แต่ผมก็ไม่ได้ระวังมากพอ  ก็อย่างที่บอก – - คงจะมีแต่คุณคนเดียวนี่แหละ ที่มาเจออันตรายในพอร์ท แอลเจลลิสนี่ได้ ”  ผมอดไม่ได้ที่จะเติมคำพูดนี้เข้าไป เธอจะรู้ไหมนะว่า มนุษย์คนอื่นๆน่ะไม่ได้ต้องมาเจอกับประสปการณ์เฉียดตายเหมือนอย่างเธอหรอกนะ  หรือเธอจะคิดว่านี่เป็นเรื่องปกติของเธอ ?  เธอคือคนที่ห่างไกลจากคำว่า ธรรมดา ที่สุด เท่าที่ผมเคยเจอมา   “ และตอนแรกผมก็ไม่ได้สังเกตว่าคุณแยกออกไปคนเดียว  รู้อีกทีก็เห็นว่าคุณไม่ได้อยู่กับเพื่อนๆแล้ว  ผมออกไปตามหาคุณที่ร้านหนังสือ ตามที่ผมเห็นจากความคิดของเธอ  ผมก็รู้ว่าคุณไม่ได้เข้าไปในร้าน แต่คุณเดินไปทางใต้  และผมก็รู้ว่าอีกไม่นานคุณจะเลี้ยวกลับมา  ดังนั้นผมก็เลยรอคุณ  ค่อยๆสุ่มหาความคิดของผู้คนบนถนน เผื่อว่าจะมีใครจะเห็นคุณบ้าง แล้วผมก็จะได้รู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน  จริงๆแล้วก็ไม่มีเหตุอะไรที่จะต้องเป็นห่วง  แต่ผมกลับรู้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก … ” ลมหายใจของผมกระชั้นขึ้น ราวกับจะรู้สึกได้ถึงความตื่นตระหนกในตอนนั้น  ผมยินดีกับกลิ่นหอมของเธอที่กำลังแผดเผาอยู่ในลำคอ เพราะความเจ็บปวดนั้นหมายถึงสัญญาณการมีชีวิตอยู่ของเธอ   ยิ่งเจ็บปวด ยิ่งเผาไหม้ยาวนานมากเท่าไหร่  – - นั่นแปลว่าเธอปลอดภัยดี

“ ผมเริ่มขับรถวนไปวนมา … พยายามฟัง .. ” ผมหวังว่าเธอจะเข้าใจคำพูดของผม  นี่กำลังจะทำให้เธอสับสน “ จนพระอาทิตย์เริ่มตกดิน  ผมเกือบจะลงจากรถ ออกเดินตามหาคุณ .. แล้ว .. ”   แล้วเหตุการณ์ในตอนนั้นก็ย้อนกลับมาในความทรงจำ ชัดเจนราวกับมันกำลังเกิดขึ้นอีกครั้ง … ความโกรธทำเอาผมพลุ่งพล่านไปทั้งตัว แต่ผมพยามยามสกัดกั้นมันใว้ภายใต้น้ำแข็งที่เย็นยะเยือก

ผมอยากให้มันตาย  – - อยากหยิบยื่นความตายให้มันจริงๆ   ผมขบกรามแน่น พยายามข่มใจ รวบรวมสมาธิควบคุมตัวเองนั่งอยู่กับที่ นั่งอยู่ที่โต๊ะนี้ต่อไป  – - เบลล่าจำเป็นต้องมีผมอยู่ข้างๆ – - นั่นต่างหากที่เป็นเรื่องสำคัญ

“ แล้ว.. อะไรคะ ” เธอถามเสียงเบาราวกระซิบ  – - ดวงตากลมโตจ้องหน้าผม

“  ผมได้ยินว่าพวกมันกำลังคิดอะไร ” ผมกัดฟันพูด ไม่สามารถบังคับตัวเองไม่ให้คำรามออกมาได้  “ ผมเห็นหน้าคุณจากความคิดของพวกมัน ”

ผมแทบจะทนแรงกระตุ้นที่อยากจะฆ่ามันไม่ไหว ผมรู้ดีว่าจะหาพวกมันเจอได้ที่ไหน  ความคิดสกปรกชั่วร้ายของพวกมัน ยังวนเวียนอยู่ในความมืดมิดยามค่ำคืน ซึ่งกำลังดึงผมเข้าไปหาพวกมัน

ผมยกมือขึ้นมาปิดหน้า – - รู้ว่าสีหน้าของผมในตอนนี้มันคงเหมือนใบหน้าของปีศาจร้าย ใบหน้าของนักล่า ใบหน้าของฆาตรกร  ผมตรึงภาพใบหน้าของเบลล่าไว้ภายใต้ดวงตาที่ปิดสนิท เพื่อควบคุมตัวเอง    พยายามตั้งสมาธิ นึกถึงแต่ใบหน้าของเธอเพียงอย่างเดียว  – - รูปร่างที่ต้องทนุถนอมเพราะกระดูกที่หักแตกง่าย  ผิวซีดขาวที่บอบบางของเธอ  เหมือนกับผ้าไหมเนื้อดีที่ห่อหุ้มแก้วเจียระไนไว้จนแน่นตึง  – - ให้ความรู้สึกที่นุ่มนวลอย่างเหลือเชื่อ แต่ก็เปราะบางราวจะแตกละเอียดได้อย่างง่ายดายเสียเหลือเกิน เธออ่อนแอเกินไปในโลกใบนี้  เบลล่าจำเป็นต้องมีใครสักคนคอยปกป้องคุ้มครองเธอ  และฟ้าคงเล่นตลกกับโชชะตาของเรา – - เพราะคนที่รับหน้าที่นั้นจะเป็นใครอื่นไปไม่ได้ – - นอกจากผม

ผมพยายามอธิบายให้เธอเข้าใจถึงปฏิกริยาตอบโต้ที่รุนแรงของผม

“  มัน..ยากมาก..คุณนึกไม่ถึงหรอกว่ามันยากขนาดไหน ที่ผมจะพาคุณมาเฉยๆ แล้วปล่อยพวกมันไป.. ทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ ”  เสียงผมเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน  “ จริงๆแล้วผมปล่อยให้คุณกลับไปกับเจสสิก้าและแองเจลาก็ได้  แต่ผมกลัวว่า ถ้าคุณปล่อยให้ผมอยู่คนเดียว  ผมจะกลับไปตามหาพวกมัน ”

เป็นครั้งที่สองแล้วสำหรับคืนนี้ ที่ผมสารภาพว่าผมเคยมุ่งหมายที่จะฆ่าคน  – - แต่อย่างน้อยครั้งนี้ก็มีเหตุผลเพียงพอที่จะทำอย่างนั้น

เธอยังนั่งนิ่งเงียบ ในขณะที่ผมต้องพยายามอย่างหนักที่จะควบคุมตัวเอง  ผมได้ยินสียงหัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ  และค่อยๆช้าลงตามเวลาที่ผ่านไปจนกลับมาเต้นอย่างสม่ำเสมอเป็นปกติ เช่นเดียวกันกับลมหายใจของเธอในที่สุด

ความอดทนของผมเกือบจะถึงขีดสุดแล้ว  – - ผมควรจะพาเธอกลับบ้านก่อนที่จะ…..

จากนั้นผมจะมาฆ่าพวกมันอย่างนั้นหรือ ?  ในเมื่อเธอไว้ใจผมแล้ว ผมยังจะกลับมาเป็นฆาตรกรอีกหรือไง?  มีหนทางไหนผมจะห้ามตัวเองไว้ได้บ้าง ?

เบลล่าสัญญาว่าเธอจะบอกทฤษฎีล่าสุดของเธอกับผมเมื่อเราอยู่กันตามลำพัง   ต้องถามตัวเองว่าผมอยากได้ยินหรือเปล่า ?  ผมคิดหนัก… แต่การได้รู้ในสิ่งที่อยากรู้มันจะแย่กว่าการไม่รู้อะไรเลยหรือเปล่าล่ะ?

จะอย่างไรก็แล้วแต่  แค่คืนนี้คืนเดียวเบลล่าก็ได้รู้ความจริงไปมากพอดู

ผมเงยหน้าขึ้นมามองสบตาเธออีกครั้ง หน้าเธอซีดยิ่งกว่าเดิมอีก แต่ก็ยังดูปกติดี

“ คุณพร้อมจะกลับบ้านหรือยัง ” ผมถาม

“ ฉันพร้อมจะกลับแล้วค่ะ ” เธอตอบ เลือกใช้คำอย่างระมัดระวัง ราวกับว่า ถ้าตอบง่ายๆว่า  “ ค่ะ ” นั้นไม่พอที่จะสื่อความหมายให้ถูกต้องครบถ้วนอย่างที่เธอต้องการจะพูดอย่างนั้นแหละ

มันน่าหงุดหงิดจริงๆ

พนักงานเสิร์ฟเดินมาที่โต๊ะในทันทีที่ได้ยินประโยคสุดท้ายของเบลล่าขณะที่เธอกำลังยืนลังเลใจอยู่หลังฉากกั้น สงสัยว่าเธอกำลังจะเสนออะไรให้ผมอีก  ผมอยากจะกรอกตาให้กับข้อเสนอบางอย่างที่เธอกำลังคิดอยู่เสียจริงๆ

“ รับอะไรเพิ่มอีกมั้ยคะ ” เธอถามผม

“ คิดเงินด้วยครับ  ขอบคุณ  ”  ผมบอกเธอ แต่สายของผมยังจับจ้องอยู่ที่เบลล่า

พนักงานเสิร์ฟหายใจสะดุดไปชั่วขณะ  – - ผมขอใช้คำพูดของเบลล่าก็แล้วกัน – - เสียงของผมสะกดเธอจนตะลึง

แล้วผมก็เข้าใจได้เกือบในทันที  เมื่อผมได้ยินเสียงของผมที่ดังอยู่ในหัวของมนุษย์ที่ไร้สาระคนนี้   ผมรู้แล้วว่าทำไมผมถึงดึงดูดความสนใจจากใครๆได้มากเป็นพิเศษในคืนนี้   - -ไม่ได้ทำให้คนอื่นกลัวอย่างที่เคยเป็น

เป็นเพราะเบลล่านั่นเอง  ผมพยายามอย่างหนักที่จะทำให้เธอปลอดภัยจากผม  ให้มีความน่ากลัวน้อยที่สุด  ทำให้เหมือนคนปกติธรรมดามากที่สุด  ตอนนี้ผมไม่มีความน่ากลัวเหลืออยู่เลย   ตอนนี้ใครๆก็มองเห็นเพียงแค่ผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งเท่านั้น ความน่าสะพรึงกลัวที่ติดตัวมาโดยกำเนิดนั้นถูกควบคุมสกัดกลั้นไว้อย่างระมัดระวัง

ผมเงยหน้ามองพนักงานเสิร์ฟ รอให้เธอตั้งสติให้ได้ก่อน – - คิดๆดูแล้วก็อดขำไม่ได้ ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วล่ะว่าอะไรคือสาเหตุของอาการพวกนี้

“ ได้..ดะ..ได้ค่ะ ” เธอตอบตะกุกตะกัก  “ นี่ค่ะ ” เธอยื่นแฟ้มเล็กๆที่มีใบเสร็จแนบอยู่ให้ผม พลางนึกถึงนามบัตรที่เสียบอยู่ใต้ใบเสร็จ  นามบัตรพร้อมชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของเธอ

นี่ก็ตลกดีเหมือนกัน

ผมเอาเงินที่เตรียมไว้ ใส่ในแฟ้มใบเสร็จ แล้วยื่นคืนให้เธอทันที เธอจะได้ไม่ต้องมัวเสียเวลารอโทรศัพท์ที่มันไม่มีทางจะเกิดขึ้นจากผม

“ ไม่ต้องทอนครับ ”  ผมบอกเธอ หวังว่าทิปที่เธอได้คงจะมากพอที่จะช่วยบรรเทาความผิดหวังของเธอลงได้บ้าง

ผมลุกขึ้นยืน และเบลล่าก็รีบลุกตามในทันที ผมอยากยื่นมือออกไปให้เธอเกาะ    แต่ก็คิดว่าผมจะใช้โชคที่มีอยู่เปลืองเกินไปหน่อยสำหรับคืนเดียว  ผมบอกขอบคุณพนักงาน แต่ก็ไม่ได้ละสายตาไปจาก

ใบหน้าของเบลล่าเลย  ดูเหมือนเบลล่าเองก็เจออะไรที่ทำให้เธออดขำไม่ได้เหมือนกัน

เราเดินออกจากร้าน ผมเดินคู่ไปกับเธอ ให้ใกล้ชิดติดตัวเธอมากที่สุดเท่าที่จะทำได้  ใกล้มากจนผมรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ ราวกับว่าร่างกายด้านซ้ายของผมได้สัมผัสแตะต้องตัวเธอจริงๆ    ในขณะที่ผมเปิดประตูให้เธอ ผมก็ได้ยินเสียงเธอถอนหายใจเบาๆ  – -ทำให้ผมอยากรู้ว่าอะไรที่ทำให้เธอรู้สึกเช่นนั้น  ผมก้มลงสบตาเธอ อยากจะเอ่ยปากถามออกไป แต่เธอรีบหลบตาผมก้มลงมองพื้น เหมือนจะเขินอาย  นั่นยิ่งทำให้ผมอยากรู้มากพอๆกับความลังเลใจที่จะถาม   ต่างคนต่างเงียบกันไปจนกระทั่งผมเปิดประตูรถให้ แล้วเธอก็เข้าไปนั่งในรถ

ผมเปิดฮีทเตอร์ในรถ ลมร้อนพุ่งออกมา ความเย็นในรถคงไม่ทำให้เธอรู้สึกสบายสักเท่าไหร่ เธอกอดกระชับเสื้อแจ็คเก็ตของผมแล้วแล้วยิ้มกับตัวเอง

ผมยืดเวลาสำหรับบทสนทนาของเราออกไปจนกระทั่งแสงไฟส่องสว่างริมถนนเริ่มห่างออกไป นั่นทำให้ผมรู้สึกว่าได้อยู่กันตามลำพังกับเธอมากขึ้น

นี่คือสิ่งที่ถูกต้องแล้วหรือ ?   ตอนนี้ผมพุ่งความสนใจไปที่เบลล่าเพียงอย่างเดียว ดูเหมือนรถจะแคบลงไปถนัดใจ  กลิ่นกายของเธอที่หอมอบอวลกลืนไปกับลมร้อนของฮีทเตอร์รุนแรงมากขึ้นด้วยตัวของมันเอง เป็นสิ่งพิเศษที่แยกแตกต่างออกไปจากสิ่งอื่นใดในรถ ราวกับจะย้ำให้ผมรับรู้ถึงการมีอยู่

ผมรู้ซึ้งอย่างดีกับความร้อนที่กำลังแผดเผาอยู่ในลำคอ และผมก็ยินดีที่จะยอมรับมัน แต่ก็แปลกดีที่ผมรู้สึกว่ามันเหมาะเจาะลงตัวกับผมอย่างประหลาด  คืนนี้มีสิ่งที่เกิดขึ้นกับผมมากมายเหลือเกิน มากกว่าที่ผมคิดไว้ และนี่… เบลล่ายังอยู่ที่นี่ – -นั่งอยู่ข้างๆผมด้วยความเต็มใจ   ผมติดค้างบางสิ่งบางอย่างเพื่อเป็นการตอบแทนสำหรับสิ่งนี้ … ความเสียสละ .. พิษความร้อนที่กำลังเผาผลาญผมอยู่นี่ไง..แลกกัน

ในตอนนี้ – - ถ้าจะมีแค่ความร้อน ไม่มีสิ่งอื่นใดอีก ผมก็ยังสามารถจะรับมือไหว ..แต่นี่พิษกำลังไหลท่วมปาก กล้ามเนื้อทุกส่วนเครียดเขม็งตึง ราวกับผมกำลังจะออกล่า – -

ผมต้องกดเก็บความรู้สึกนี้ไว้ไม่ให้นึกถึงมัน – - และผมก็รู้ดีว่าอะไรคือสิ่งที่จะช่วยดึงผมให้พ้นจากความคิดพวกนั้นได้

“ คราวนี้ ”  ผมหันไปทางเบลล่า .. นึกกังวลกับการตอบสนองของเธอที่จะช่วยให้ผมไม่ต้องนึกถึงพิษของความร้อน

“ ถึงตาคุณบ้างแล้ว ”

—————————————————————————————————————————–