Vision

ถูกต้องแล้วที่ผมกลับไปที่โรงเรียน เพราะนั่นเป็นสิ่งที่ควรทำที่สุดเพื่อไม่ให้

เป็นที่ผิดสังเกต  ท้ายที่สุดแล้วนักเรียนเกือบทั้งหมดก็ต้องกลับเข้าห้องเรียน ยกเว้น ไทเลอร์

กับเบลล่า แล้วก็นักเรียนอีกสองสามคนที่ฉวยโอกาสจากอุบัติเหตุยุ่งๆนี้  โดดเรียนเสียเลย

จริงๆแล้วก็ไม่น่ายากกับการทำในสิ่งที่ถูกต้อง  แต่กลับกลายป็นว่า ตลอดทั้งบ่าย ผมต้องนั่งกัดฟันสู้กับแรงกระตุ้นที่เร่งร้าให้ผมโดดเรียนเสียให้ได้—-เพื่อจะไปหาเธออีกครั้ง

เหมือนพวกคอยตามติดดาราคนดังที่จิตใจหมกมุ่นไม่คิดอะไรอื่นๆอีกแล้ว และก็เป็นแวมไพร์ที่จิตใจหมกมุ่นเอามากๆเสียด้วย

คงมีอะไรสักอย่าง ที่ทำให้บรรยากาศในโรงเรียนวันนี้ช่างน่าเบื่อได้อย่าง

ไม่น่าเชื่อ ดูเหมือนจะแย่กว่าสัปดาห์ที่แล้วเสียอีก  น่าเบื่อเข้าขั้นโคม่าเลยทีเดียว  ราวกับว่าสีสันของ

สรรพสิ่งทั้งหลายได้หายไปหมด ทั้งก้อนอิฐ ต้นไม้ ท้องฟ้า และทุกๆใบหน้ารอบๆตัวผม ทุกอย่าง

จืดชืดไร้สีสัน ………………….ผมได้แต่นั่งจ้องรอยแตกที่ผนัง

ยังมีอีกอย่างที่ผมควรทำ……แต่ผมไม่ได้ทำ  แน่นอนว่ามันก็ไม่ถูกต้องนักหรอก แต่ขึ้นอยู่กับว่าเรามองจากมุมไหน

ถ้าเป็นมุมมองของพวกคัลเลน—ไม่ใช่แค่มุมมองของแวมไพร์นะ  แต่เป็นทัศนะของใครก็ได้ในครอบครัวคัลเลน ที่หาได้ยากยิ่งในโลกของเรา  สิ่งที่ถูกต้องซึ่งพวกเราจะทำก็คงเป็น

ประมาณนี้ ;

“ อาจารย์นึกว่าจะไม่เจอเธอในห้องเรียนเสียอีก  เอ็ดเวิร์ด ,  ได้ยินว่าเธออยู่ในอุบัติเหตุที่น่ากลัวเมื่อเช้านี้ด้วย ”

“ ใช่ครับ อาจารย์แบนเนอร์  แต่ว่าผมโชคดีน่ะครับ ” ผมยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

“ ผมไม่ได้รับบาดเจ็บเลยครับ ผมหวังจะได้พูดถึงเบลล่ากับไทเลอร์แบบนี้เหมือนกันนะครับ ”

“ พวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง ?”

“ ผมคิดว่าไทเลอร์คงจะไม่เป็นไร เขาแค่โดนเศษกระจกกันลมบาดเป็นแผลที่หน้าน่ะครับ  แต่สำหรับเบลล่า ผมเองก็ไม่แน่ใจ ” ผมทำเป็นขมวดคิ้วกังวล “ สมองเธออาจกระทบกระเทือนน่ะครับ ผมได้ยินมาว่าเธอไม่ค่อยอยู่กับร่องกับรอยสักเท่าไหร่ เธอเห็นภาพต่างๆขึ้นมาเองในหัวด้วยครับ ผมทราบมาว่าพวกหมอเค้าก็กำลังกังวลกันอยู่”

เรื่องราวที่ถูกต้องควรจะเป็นเช่นนี้   นั่นคือสิ่งที่ผมติดค้างกับทุกคนในครอบครัว

Pak.

Phenomenon

ที่จริงแล้ว  ผมไม่ได้รู้สึกกระหายเลย แต่ผมตัดสินใจออกล่าอีกครั้งในคืนนั้น

ป้องกันไว้ก่อน แม้ผมจะรู้ว่ามันช่วยได้แค่เล็กน้อยก็ตาม

ผมออกล่ากับคาร์ไลล์ เราสองคนไม่ได้ออกล่าด้วยกันเลยตั้งแต่ผมกลับมาจาก

เดนาลี  ขณะที่เราวิ่งผ่านป่าที่มืดมิดผมได้ยินเขาคิดถึงเรื่องการกล่าวคำอำลาอย่างรีบร้อนเมื่อสัปดาห์ก่อน

ในความทรงจำของคาร์ไลล์ ผมเห็นภาพของตัวเองที่กำลังปวดร้าวและสิ้นหวัง ผมรู้สึกถึงความรู้สึกแปลกใจและความห่วงกังวลที่เกิดขึ้นในทันทีที่เขาเห็นหน้าผม

“ เอ็ดเวิร์ด?”

“ ผมต้องไปแล้ว คาร์ไลล์ ต้องไปเดี๋ยวนี้ ”

“ เกิดอะไรขึ้น?”

“ ยัง ยังไม่มีอะไร แต่มันจะต้องเกิดขึ้นแน่ๆถ้าผมยังอยู่ที่นี่ ”

เขาเอื้อมมือมาจะจับแขนผมไว้   ผมรู้ว่าเขาเจ็บปวดแค่ไหนเมื่อผมถอยห่างออกมาจากมือของเขา

“ ฉันไม่เข้าใจ ”

“ คุณเคยไหม………..เคยไหมเวลาที่……”

ผมมองเห็นตัวเองกำลังสูดลมหายใจเข้าเต็มที่  มองเห็นบางสิ่งที่ยากจะควบคุมได้ผ่านความกังวลในแววตา

“ เคยเจอมั้ย ใครสักคนที่มีกลิ่นหอมเหลือเกินสำหรับคุณ หอมกว่าใครๆทั้งหมด?  หอมกว่ามากๆ? ”

“ โอว”

เมื่อผมรู้ว่าเขาเข้าใจในสิ่งที่ผมถาม สีหน้าผมบ่งบอกถึงความละอายใจ เขาเอื้อมมือออกมาแตะตัวผม ไม่ใส่ใจที่ผมเบี่ยงตัวหลบอีกครั้ง   มือเขาจับไหล่ผมไว้

“ ไม่ว่าทำอะไรตามเธอจะต้องอดทนกับมันให้ได้นะลูก ฉันจะคิดถึงเธอ เอ้านี่

เอารถฉันไป มันเร็วกว่าเยอะ

Pak.

Open Book

ผมเอนหลังพิงกับกองหิมะ ปล่อยให้มันเปลี่ยนรูปทรงไปตามน้ำหนักรอบๆ

ตัวผม ร่างกายผมเย็นพอๆกับอากาศหนาวเหน็บในตอนนี้ เกล็ดหิมะโปรยปรายมาให้ความรู้สึกเหมือนสัมผัสกับผ้ากำมะหยี่

ท้องฟ้าใสกระจ่าง ดวงดาวแพรวพราวระยับ ส่องประกายสีฟ้าบ้าง เหลืองบ้าง

ดวงดาวสรรสร้างให้ท้องฟ้าสีดำดูยิ่งใหญ่และงดงาม ถ้าจะว่าไปก็งดงามอย่างที่เคยเป็นมาเสมอ

ถ้าผมจะสามารถเห็นความงามนั้นได้จริงๆ

หกวันที่ผ่านไป ไม่ได้ทำให้อะไร-อะไรดีขึ้นมาเลย หกวันที่ผมมาหลบอยู่ในป่ากว้างกับพวก เดนาลี แต่ผมไม่ได้รู้สึกว่าได้เข้าใกล้ความเป็นอิสระมากไปกว่าที่เคยเป็นตั้งแต่วินาทีแรกที่ผมได้กลิ่นของเธอ

เมื่อผมมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่พราวแสงดาว ก็เหมือนกับว่ามีอะไรมาขวางกั้น

ระหว่างผมกับความงดงามนั้น เป็นเพียงใบหน้าของมนุษย์แสนจะธรรมดาที่มากางกั้นไว้ แต่ดูเหมือนผมจะไม่สามารถลบสิ่งธรรมดาๆนี้ออกจากใจได้เลย

ผมได้ยินเสียงความคิดที่ใกล้เข้ามาก่อนที่จะได้ยินเสียงฝีเท้าของเจ้าของเสียง

การเคลื่อนไหวนั้นเสียงคล้ายคำกระซิบแผ่วบนผิวหิมะ แค่นั้นเอง

ผมไม่แปลกใจเลยที่ ธัญญา ตามผมมาที่นี่ เพราะเธอครุ่นคิดมาตลอดสองสามวันนี้ว่าจะพูดกับผมอย่างไรดี เธอผลัดวันมาเรื่อยจนเธอแน่ใจว่าเธอต้องการจะพูดอะไร

เธอพลิ้วตัวเข้ามาระยะสายตาผมไกลออกไปประมาณ หกสิบหลา กระโดด

First Sight

ช่วงเวลาแบบนี้ของวัน เป็นเวลาที่ผมอยากจะหลับเสียให้ได้จริงๆ

โรงเรียน มัธยมปลาย

หรือจะเรียกว่าสถานที่ชำระบาปสำหรับคนตายน่าจะถูกต้องกว่า ถ้าจะมีวิธีใดที่ผมจะได้ชดใช้กรรมที่ทำมา การเรียน ม.ปลายก็ควรจะเป็นหนึ่งในนั้นด้วย ซึ่งผมไม่มีทางจะรู้สึกคุ้นเคยกับความน่าเบื่อนี้ได้เลย ทุกๆวันผ่านไปเหมือนเดิมซ้ำซาก ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ผมถือเอาว่านี่คือจังหวะเหมาะกับ การหลับ ของผม ถ้า การหลับนั่นคือการ อยู่เฉยๆ อยู่นิ่งๆ ไม่สนใจ ไม่มีปฎิกริยาใดๆ กับสิ่งต่างๆ ในช่วงเวลานี้

ผมนั่งจ้องรอยแตกของผนังที่อยู่อีกด้านของโรงอาหาร พลางจินตนาการหารูปแบบของรอยแยกเหล่านั้น นี่เป็นอีกหนึ่งวิธี ทำให้ผมสามารถแยกและกันเสียงพูดคุยไร้สาระ ฟังไม่เป็นภาษาหลายร้อยเสียงที่ไหลพุ่งอยู่ในหัวผมออกไปได้

ความคิดของมนุษย์เหล่านี้ ล้วนแต่เป็นเรื่องที่ผมเคยได้ยินมาแล้วทั้งนั้น แต่วันนี้ ทุกๆความคิด คิดถึงกันแต่เรื่องราวของนักเรียนที่เพิ่งเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ที่นี่ ผมใช้เวลาเล็กน้อยก็สามารถรับรู้เรื่องราวได้ทั้งหมด แล้วยังได้เห็นหน้านักเรียนใหม่คนนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก จากความคิด