Hi, Robsten Team @ 15:15 BKKLT

เมื่อเช้าว่าแย่แล้ว – - After Party ทำเอาป้าร้องลั่นบ้าน – -หัวใจจะหยุดเต้นเสียให้ได้

Sheeva Skype มาบอก – - รีบเลี้ยวรถกลับเข้าบ้านเลยค่าาาาาาาาาาาาาาาาาา

ตายยยยยยยยยยย กันไปเลยยยยยยยย

Robsten Shippers  หายใจระรวยกันหมดแล้วค่าาาาาาาา

******* Sheeva & JoY บอกมาว่า – - ทั้งคู่เดินโอบเอวกันแบบนี้ไปทั่วทั้งงานเลยค่ะ

โอยยยย ขอ O2 สองถังด่วนนนนนนนนนน

******* แล้วดีเจ ในงานยังรู้ใจ – - เปิดเพลง – -  Falling in Love for the Last Time  ให้ด้วยแน่ะ

THANKX  @ Sheeva C

คือว่า – - รูปนี้  – -ใครกอดใคร – -ใครซบใคร – -

กลายเป็นเจ้าหญิงช่างอ้อนไปเสียแล้ว

9. Port Angeles

แสงแดดยังแรง ฟ้ายังสว่างจ้า ดวงอาทิตย์ยังไม่มีทีท่าจะคล้อยต่ำ ตอนที่ผมไปถึง พอร์ท แองเจลลิส   ถึงแม้ว่ากระจกรถของผมจะติดฟิล์มกรองแสงสีเข้มมากก็ตาม แต่ผมก็ไม่ควรเสี่ยงทำอะไรโดยไม่จำเป็น  จริงๆแล้วผมควรพูดว่า ไม่ควรจะเสี่ยงโดยไม่จำเป็นให้มากไปกว่านี้

ผมแน่ใจว่า ผมสามารถหาความคิดของเจสสิก้าได้ในระยะไกล  — ความคิดของเจสสิก้าดังชัดเจนกว่าความคิดของแองเจล่า     แต่เมื่อผมหาความคิดแรกเจอแล้ว  ก็ไม่ยากที่จะได้ยินความคิดถัดไป

และเมื่อ แดดร่มมากกว่านี้ ผมก็จะเข้าใกล้พวกเธอได้มากขึ้น     แต่ในตอนนี้ ผมจอดรถอยู่ริมถนนนอกเมืองที่ไม่ค่อยมีรถผ่านไปมามากนัก  และข้างทางก็มีแต่ต้นไม้ที่ขึ้นจนรกทึบเต็มไปหมด

ผมรู้ว่าจะพวกเธอเจอได้ที่ไหน   สาวๆจะหาซื้อชุดได้จากศูนย์การค้า ที่มีเพียงแห่งเดียวใน พอร์ท แองเจลลิส   ผมใช้เวลาไม่นาน ก็หาความคิดของเจสสิก้าเจอ  เธอกำลังหมุนตัวอยู่หน้ากระจกสามบาน   ผมมองเห็นเบลล่าได้จากภาพในความคิดของเจสสิก้าซึ่งเธอไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรกับมัน เบลล่ากำลังให้ความเห็นถึงชุดราตรียาวสีดำที่เจสสิก้าสวมอยู่

ท่าทางเบลล่าอารมณ์เสียอยู่เลย    อะฮ้า   แองเจลาพูดถูก…..  ไทเลอร์คิดเข้าข้างตัวเอง แต่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะหงุดหงิดมากมายขนาดนี้ อย่างน้อยเธอก็มีคู่เดทสำรองไว้สำหรับงานพรอมแล้วแน่ๆ    แล้วถ้าไมค์เกิดไม่สนุกกับงานเต้นรำนี่ขึ้นมา  แล้วก็ไม่ชวนฉันอีกล่ะ   แล้วถ้าเกิดเขาไปชวนเบลล่าไปงานพรอมแทนฉันล่ะ    นี่ถ้าฉันไม่บอกกับเธอก่อน   เธอจะชวนไมค์ ไปงานเต้นรำมั้ยนะ …… เขาคิดว่าเบลล่าสวยกว่าฉันหรือไง    หรือตัวเธอเองก็คิดว่าเธอสวยกว่าฉัน ???

“ ฉันชอบชุดสีน้ำเงินมากกว่านะ  มันช่วยขับสีตาของเธอให้เด่นขึ้นน่ะ”

เจสสิก้าเสแสร้งส่งยิ้มให้เบลล่า แต่สายตากลับมองเธอด้วยความสงสัย

เธอคิดอย่างนั้นจริงๆเหรอ   หรือว่าเธออยากเห็นเราเป็นยายอ้วนในงานวันเสาร์กันแน่

ผมทนฟังเจสสิก้าต่อไปไม่ไหวแล้ว ก็เลยค้นหาความคิดของแองจล่า ซึ่งอยู่ใกล้ๆแถวนั้น  แต่เธอกำลังลองเสื้อผ้าอยู่ ผมรีบออกจากความคิดของเธอ เพื่อให้เธอได้เป็นส่วนตัว

8. Ghost

ตลอดระยะเวลาสองวันนี้ ฟอร์คส์อากาศอบอุ่นและสดใสด้วยแสงแดด    และผมไม่ค่อยได้เจอกับแขกของแจสเปอร์สักเท่าไหร่  ที่ผมกลับบ้านมานี่ก็เพราะไม่อยากให้เอสเม่เป็นห่วงเท่านั้นเอง  ไม่เช่นนั้นแล้ว ตัวผมก็จะดูเหมือนเป็นวิญญาณที่ล่องลอยมากกว่าจะเป็นแวมไพร์    ผมได้แต่รีๆรอๆหลบอยู่ตามเงามืด ในที่ที่ผมสามารถตามผู้หญิงที่ผมหลงรักจนหมดหัวใจคนนี้ได้ตลอดเวลา  ในที่ที่ผมมองเห็นและได้ยินเสียงของเธอผ่านความคิดของมนุษย์ผู้โชคดี ที่สามารถเดินเคียงข้างเธอได้ท่ามกลางแสงแดด   แล้วก็มีบ้างบางครั้งที่  มือของเธอจะสะบัดไปโดนกัน แต่เธอก็ไม่ได้มีท่าทางรู้สึกผิดแปลกอะไร   ก็เพราะพวกเขาตัวอุ่นหมือนๆกันหมด

ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่า การไม่ได้ไปโรงเรียน จะเป็นการทดสอบตัวเองที่ยากเย็นอย่างนี้  แต่ดูเหมือนว่าเธอจะมีความสุขกับแสงแดดที่อบอุ่น ผมเองก็ไม่ได้ขุ่นเคืองใจกับมันสักเท่าไหร่ เพราะผมยินดีกับทุกสิ่งที่ทำให้เบลล่าพอใจอยู่แล้ว

เช้าวันจันทร์ – ผมแอบฟังการสนทนาที่ทำให้ผมแทบจะสูญเสียความมั่นใจไปเลยทีเดียว

และทำให้ผมยิ่งทรมาณมากขึ้นด้วยที่ต้องอยู่ห่างจากเบลล่าแบบนี้  แม้ว่าผลสุดท้ายแล้วมันค่อนข้างจะทำให้วันนี้เป็นวันที่ดีอีกวันของผมก็ตาม

ผมรู้สึกนับถือ ไมค์ นิวตัน นิดหน่อย ที่เขาไม่ยอมแพ้กันง่ายๆแล้วหลบไปเยียวยารักษาแผลใจ เขากล้ามากกว่าที่ผมให้เครดิตเขาไว้  แล้ววันนี้เขาก็กำลังจะลองดูอีกครั้ง

วันนี้เบลล่ามาถึงโรงเรียนเช้ากว่าทุกวัน ดูหมือนเธอจะตั้งใจรับแสงแดดไปอย่างนี้จนกว่าลำแสงสุดท้ายจะหมดลง  เธอนั่งรอเวลาเข้าเรียนอยู่บนม้านั่งยาวที่แทบจะไม่มีคนนั่ง  ผมของเธอยามต้องแสงแดดในบางมุม มองดูเป็นสีแดงในแบบที่ผมเองก็นึกไม่ถึง

ไมค์เดินหาเธอจนเจอ กระหยิ่มยิ้มย่องในความโชคดีของเขา กับความหวังลมๆแล้งๆ มันช่างทรมาณจริงๆที่ผมต้องหลบแดดอยู่ที่ชายป่านี้  ทำได้แค่มองดูเธอเท่านั้น ทำอะไรอย่างอื่นใดไม่ได้เลย

Pak

Melody

ชั่วโมงสุดท้ายยังไม่เลิก เมื่อผมกลับมาถึงโรงเรียน  ผมก็เลยนั่งรอพวกพี่น้องอยู่ในรถ ซึ่งก็ดีแล้วล่ะ เพราะผมอยากอยู่เงียบๆคนเดียว — มีเรื่องให้คิดเยอะแยะมากมาย

ผมปิดกระจกรถทุกด้าน ตั้งใจให้กลิ่นของเบลล่าที่ยังหอมลอยอ้อยอิ่งอยู่ในรถนั้นถาโถมเล่นงานผม  จะได้คุ้นเคยชาชินกับความแสบร้อนที่เผาผลาญอยู่ในคอ

ความเสน่หา

คือความรู้สึกอันเป็นปริศนาที่จะต้องใคร่ควรวญ       มีหลายแง่มุมที่ต้องตริตรอง มีความหมายที่หลากหลายแล้วแต่เราจะคิด  แตกต่างจาก ความรัก แต่ก็ถูกหล่อหลอมไว้ด้วยกันจนแยกไม่ออก

ไม่รู้ว่าตัวผมจะมีเสน่ห์ดึงดูดใจเบลล่าให้ชอบผมได้บ้างหรือเปล่า  ( ความคิดของเธอ จะเงียบแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ  ทำให้ผมหงุดหงิดมากขึ้น มากขึ้น จนบ้าตายไปเลยหรือเปล่า ? หรือว่าท้ายที่สุดก็จะมีขีดจำกัดของความเงียบ ? )

ผมลองสังเกตกริยาอาการที่เธอตอบสนองมาเปรียบเทียบกับคนอื่นๆ อย่างมิสซิสโคปป์ และ เจสสิก้า สแตนลีย์   แต่การเปรียบเทียบนั้นก็ยังหาบทสรุปไม่ได้  ทุกคนมีอาการเดียวกัน คือ หัวใจเต้นเร็วขึ้น และ หายใจกระชั้นมากขึ้น ซึ่งอ่านได้ง่ายมากๆ ถ้าไม่ใช่เพราะความกลัว ก็คงเป็นความตกใจหรือไม่ก็เป็นความวิตกทุกข์ร้อน แต่ดูไปแล้วผมไม่คิดว่าเบลล่าจะคิดถึงผมในแบบเดียวกันกับที่เจสสิก้าเคยคิด  ยิ่งไปกว่านั้น เธอเคยสัมผัสโดนตัวที่เย็นเยียบของผมจนเธอดึงมือกลับแทบไม่ทันมาแล้ว  เบลล่ารู้ดีว่าตัวผมนั้นต้องมีอะไรสักอย่างที่ผิดแปลกออกไป แม้เธอจะยังไม่รู้แน่ว่ามันคืออะไรก็ตาม

ยังมีอีก…ผมยังจำได้ถึงจินตนาการที่น่ารังเกียจของเจสสิก้า แต่ถ้าเปลี่ยนให้เบลล่าคิดถึงผมแบบนั้นบ้างล่ะ….ผมหายใจถี่ขึ้น  ไฟกำลังลามเลียอยู่ในคอของผม

จะเป็นอย่างไรถ้าเบลล่าจะจินตนาการถึงอ้อมแขนของผมที่กอดร่างอันบอบบางของเธอไว้

จะรู้สึกอย่างไรเมื่อผมกระชับร่างของเธอไว้แนบอก และเชยคางเธอขึ้นมา ปัดผมหนานุ่มของเธอออกจากใบหน้าที่แดงระเรื่อเพราะความเอียงอาย แล้วใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามรอยหยักของริมฝีปากอันอวบอิ่ม ผมค่อยๆก้มหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของเธอ  ใกล้จนผมรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆของเธอที่สัมผัสกับปากของผม

ค่อยๆใกล้มากขึ้น มากขึ้น…

แล้วผมก็สะดุ้งตื่นจากฝันกลางวัน เพราะผมตระหนักดีว่า  ถ้าผมเข้าใกล้เธอแล้วอะไรจะเกิดขึ้น เหมือนเมื่อครั้งที่เจสสิก้าคิดถึงผมแบบนี้

Pak.

Blood Type

ผมคอยตามดูเบลล่าตลอดทั้งวัน ผ่านความคิดของคนโน้นทีคนนื้ที  จนแทบจะไม่ได้สนใจความเป็นไปรอบๆตัวผมเองเลย  

 แต่ผมจะไม่มองผ่านสายตาของไมค์ นิวตันเป็นอันขาด  เพราะผมทนไม่ได้กับความเพ้อฝันฟุ้งซ่านที่น่ารังเกียจของเขา แล้วก็ยังมีเจสสิก้า สแตนลีย์อีกคน ความไม่พอใจที่เธอมีต่อเบลล่านั้น เริ่มทำให้ผมเริ่มโกรธเธอบ้างเหมือนกัน และนั่นจะทำให้ชีวิตของเด็กผู้หญิงที่จิตใจคับแคบคนนี้เป็นอันตรายอย่างยิ่ง    แองเจลา เวเบอร์  เธอคือตัวเลือกที่ดีเยี่ยม เมื่อสายตาเธออยู่ในตำแหน่งที่มองเห็นเบลล่าได้  ทำให้ผมรู้ว่าเธอเป็นคนดี อ่อนโยน—ผมรู้สึกสบายใจที่จะมองผ่านความคิดของเธอ และบางครั้งผมก็มองผ่านความคิดพวกอาจารย์ซึ่งนำมุมมองที่ดีๆมาให้ผม

ผมแปลกใจเอามากๆ ที่เห็นเบลล่าเดินสะดุดโน่น ชนนี่ได้ทั้งวัน  รอยแตกของทางเดินบ้างล่ะ หนังสือที่ตกอยู่บนพื้นก็สะดุด  และที่บ่อยที่สุดก็เห็นจะเป็นสะดุดเท้าตัวเธอเองนั่นแหละ—ความคิดของ  คนอื่นๆที่ผมไปแอบได้ยินมาเค้ามองว่าเบลล่าน่ะ ซุ่มซ่าม

 ผมยิ่งมองยิ่งคิดๆดูแล้วก็เห็นว่าใช่จริงๆด้วย  หลายๆครั้งที่ดูเหมือนเธอจะมีปัญหาในการทรงตัวให้อยู่ตรงๆ  ผมยังจำภาพวันแรกที่เธอสะดุดจนเกือบล้มใส่โต๊ะได้ชัดเจน แล้วก็ตอนที่เธอลื่นพื้นน้ำแข็งก่อนจะเกิดอุบัติเหตุ  และเมื่อวานนี้ที่เธอสะดุดขอบประตูห้องเรียนอีกล่ะ …..แปลกมากๆ   พวกเขาคิดถูกแล้วล่ะ เธอน่ะจอมซุ่มซ่าม

ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องนี้ถึงทำให้ผมขำได้ขนาดนี้  ผมหัวเราะเสียงดัง ขณะที่เดินจากห้องเรียนวิชาประวัติศาสตร์อเมริกาไปยังห้องเรียนภาษาอังกฤษ จนคนแถวนั้นหันมามองผมอย่างหวั่นๆ  ทำไมผมไม่เคยสังเกตเห็นเรื่องนี้มาก่อนนะ  บางทีอาจเพราะว่าเธอดูสวยสง่าเวลาที่อยู่นิ่งๆหรือกริยาที่เธอตั้งศีรษะตรงและ ส่วนโค้งของลำคอของเธอ  —  

 แต่ตอนนี้เธอไม่สง่างามเอาเสียเลย อาจารย์แวร์เนอร์หันมามองพอดีกับที่ปลายรองเท้าบู๊ท ของเธอ สะดุดพรมล้มลงไปบนเก้าอี้

เธอทำให้ผมหัวเราะอีกแล้ว

 Pak.

5. Invitations

โรงเรียนมัธยมปลาย  ไม่ได้เป็นสนานที่ชำระบาปสำหรับคนตายอีกต่อไปแล้ว  แต่ที่นี่คือนรกอย่างแท้จริง  ความทรมาณ และ เปลวไฟที่แผดเผา……ใช่แล้วล่ะ  ทั้งสองอย่างนี้คือสิ่งที่ผมกำลังเผชิญ

ในตอนนี้ ทุกๆการกระทำของผมจะต้องไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว และ

ถูกต้องทุกรายละเอียด  จะไม่ให้ใครมาว่าผมได้ว่ากำลังหลบเลี่ยงความรับผิดชอบ

ผมยังอยู่ที่ฟอร์คส์ เพื่อความสบายใจของเอสเม่ และปกป้องคนอื่นๆ  ชีวิตผมกลับเข้าสู่ตารางเวลาเดิมๆ  ผมออกล่าเหมือนกับทุกคนในครอบครัว   ทุกๆวันผมก็ไปโรงเรียน แสดงบทบาทของมนุษย์   ทุกๆวันผมจะคอยฟังเรื่องราวใหม่ๆของครอบครัวคัลเลน ด้วยความระแวดระวัง—ซึ่งไม่เคยมีอะไรใหม่ๆเลย  เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องที่เธอสงสัยเลยแม้แต่คำเดียว  เธอได้แต่เล่าเรื่องเดิมๆซ้ำแล้วซ้ำอีก —–ผมยืนอยู่ข้างๆเธอนั่นล่ะ แล้วก็ดึงตัวเธอออกมา—จนกระทั่งพวกอยากรู้อยากเห็นที่เข้ามาถามเธอเบื่อกันไปเอง  และเลิกมองหารายละเอียดเพิ่มเติม

กันเสียที ไม่มีอันตรายใดๆเกิดขึ้น  การกระทำที่รีบร้อนผลีผลามของผมไม่ได้ทำร้ายใครๆเลย

ไม่มีใครนอกจากตัวผมเอง

ผมตัดสินใจที่จะเปลี่ยนแปลงอนาคต  ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำเรื่องสำคัญนี้ด้วยตัวเอง

แต่ผมไม่มีทางเลือกอื่นที่ผมจะสามารถดำเนินชีวิตไปด้วยได้เลย

อลิซบอกว่าผมไม่เข้มแข็งพอที่จะอยู่ห่างจากเบลล่า ผมจะพิสูจน์ให้เห็นว่าเธอคิดผิด

ผมคิดว่า วันแรกจะเป็นวันที่ยากที่สุด และแน่ใจว่าเมื่อหมดวันทุกอย่างก็จะผ่านไปได้ด้วยดี  แต่ผมคาดการณ์ผิด

ผมรู้ตัวเองดีว่าได้ทำร้ายจิตใจเธอ  ใจผมเองก็เช่นกัน และได้แต่ปลอบตัวเองว่าจริงๆแล้ว ความเจ็บปวดของเธอนั้นเล็กน้อยเหมือนโดนเข็มตำ  ทิ้งไว้แค่รอยเข็มเล็กๆเท่านั้นเอง—

—เมื่อเทียบกับรอยแผลของผม   เบลล่าเป็นมนุษย์ และเธอก็รู้ว่าผมเป็นอย่างอื่นที่แตกต่าง

คืออย่างอื่นที่ผิดแปลกออกไป  เป็นบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว  เธอน่าจะรู้สึกโล่งใจมากกว่าจะทุกข์ใจ

เมื่อผมไม่สนใจ ไม่หันไปมองเธอ ทำเสแสร้งว่าเธอไม่มีตัวตน

“ สวัสดี  เอ็ดเวิร์ด ” เธอเอ่ยทักทายผม ในวันแรกที่เรากลับมาไปเรียนวิชาชีวะด้วยกันเสียงของเธอฟังดูร่าเริงแจ่มใส  แสดงความเป็นมิตร  ต่างจากครั้งสุดท้ายที่ผมพูดกับเธอ ประมาณร้อยแปดสิบองศา หน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว

ทำไม ? การเปลี่ยนไปของเธอหมายความว่ายังไง ?  เธอจำอะไรไม่ได้หรือไงกัน ?

ตกลงว่าเธอคิดสรุปเรื่องราวทั้งหมดเอาเองใช่มั้ย ?  แล้วจะเป็นไปได้ไหมว่าเธอไม่โกรธที่ผมไม่ทำ

ตามสัญญา ?

Pak.

Vision

ถูกต้องแล้วที่ผมกลับไปที่โรงเรียน เพราะนั่นเป็นสิ่งที่ควรทำที่สุดเพื่อไม่ให้

เป็นที่ผิดสังเกต  ท้ายที่สุดแล้วนักเรียนเกือบทั้งหมดก็ต้องกลับเข้าห้องเรียน ยกเว้น ไทเลอร์

กับเบลล่า แล้วก็นักเรียนอีกสองสามคนที่ฉวยโอกาสจากอุบัติเหตุยุ่งๆนี้  โดดเรียนเสียเลย

จริงๆแล้วก็ไม่น่ายากกับการทำในสิ่งที่ถูกต้อง  แต่กลับกลายป็นว่า ตลอดทั้งบ่าย ผมต้องนั่งกัดฟันสู้กับแรงกระตุ้นที่เร่งร้าให้ผมโดดเรียนเสียให้ได้—-เพื่อจะไปหาเธออีกครั้ง

เหมือนพวกคอยตามติดดาราคนดังที่จิตใจหมกมุ่นไม่คิดอะไรอื่นๆอีกแล้ว และก็เป็นแวมไพร์ที่จิตใจหมกมุ่นเอามากๆเสียด้วย

คงมีอะไรสักอย่าง ที่ทำให้บรรยากาศในโรงเรียนวันนี้ช่างน่าเบื่อได้อย่าง

ไม่น่าเชื่อ ดูเหมือนจะแย่กว่าสัปดาห์ที่แล้วเสียอีก  น่าเบื่อเข้าขั้นโคม่าเลยทีเดียว  ราวกับว่าสีสันของ

สรรพสิ่งทั้งหลายได้หายไปหมด ทั้งก้อนอิฐ ต้นไม้ ท้องฟ้า และทุกๆใบหน้ารอบๆตัวผม ทุกอย่าง

จืดชืดไร้สีสัน ………………….ผมได้แต่นั่งจ้องรอยแตกที่ผนัง

ยังมีอีกอย่างที่ผมควรทำ……แต่ผมไม่ได้ทำ  แน่นอนว่ามันก็ไม่ถูกต้องนักหรอก แต่ขึ้นอยู่กับว่าเรามองจากมุมไหน

ถ้าเป็นมุมมองของพวกคัลเลน—ไม่ใช่แค่มุมมองของแวมไพร์นะ  แต่เป็นทัศนะของใครก็ได้ในครอบครัวคัลเลน ที่หาได้ยากยิ่งในโลกของเรา  สิ่งที่ถูกต้องซึ่งพวกเราจะทำก็คงเป็น

ประมาณนี้ ;

“ อาจารย์นึกว่าจะไม่เจอเธอในห้องเรียนเสียอีก  เอ็ดเวิร์ด ,  ได้ยินว่าเธออยู่ในอุบัติเหตุที่น่ากลัวเมื่อเช้านี้ด้วย ”

“ ใช่ครับ อาจารย์แบนเนอร์  แต่ว่าผมโชคดีน่ะครับ ” ผมยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

“ ผมไม่ได้รับบาดเจ็บเลยครับ ผมหวังจะได้พูดถึงเบลล่ากับไทเลอร์แบบนี้เหมือนกันนะครับ ”

“ พวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง ?”

“ ผมคิดว่าไทเลอร์คงจะไม่เป็นไร เขาแค่โดนเศษกระจกกันลมบาดเป็นแผลที่หน้าน่ะครับ  แต่สำหรับเบลล่า ผมเองก็ไม่แน่ใจ ” ผมทำเป็นขมวดคิ้วกังวล “ สมองเธออาจกระทบกระเทือนน่ะครับ ผมได้ยินมาว่าเธอไม่ค่อยอยู่กับร่องกับรอยสักเท่าไหร่ เธอเห็นภาพต่างๆขึ้นมาเองในหัวด้วยครับ ผมทราบมาว่าพวกหมอเค้าก็กำลังกังวลกันอยู่”

เรื่องราวที่ถูกต้องควรจะเป็นเช่นนี้   นั่นคือสิ่งที่ผมติดค้างกับทุกคนในครอบครัว

Pak.

Phenomenon

ที่จริงแล้ว  ผมไม่ได้รู้สึกกระหายเลย แต่ผมตัดสินใจออกล่าอีกครั้งในคืนนั้น

ป้องกันไว้ก่อน แม้ผมจะรู้ว่ามันช่วยได้แค่เล็กน้อยก็ตาม

ผมออกล่ากับคาร์ไลล์ เราสองคนไม่ได้ออกล่าด้วยกันเลยตั้งแต่ผมกลับมาจาก

เดนาลี  ขณะที่เราวิ่งผ่านป่าที่มืดมิดผมได้ยินเขาคิดถึงเรื่องการกล่าวคำอำลาอย่างรีบร้อนเมื่อสัปดาห์ก่อน

ในความทรงจำของคาร์ไลล์ ผมเห็นภาพของตัวเองที่กำลังปวดร้าวและสิ้นหวัง ผมรู้สึกถึงความรู้สึกแปลกใจและความห่วงกังวลที่เกิดขึ้นในทันทีที่เขาเห็นหน้าผม

“ เอ็ดเวิร์ด?”

“ ผมต้องไปแล้ว คาร์ไลล์ ต้องไปเดี๋ยวนี้ ”

“ เกิดอะไรขึ้น?”

“ ยัง ยังไม่มีอะไร แต่มันจะต้องเกิดขึ้นแน่ๆถ้าผมยังอยู่ที่นี่ ”

เขาเอื้อมมือมาจะจับแขนผมไว้   ผมรู้ว่าเขาเจ็บปวดแค่ไหนเมื่อผมถอยห่างออกมาจากมือของเขา

“ ฉันไม่เข้าใจ ”

“ คุณเคยไหม………..เคยไหมเวลาที่……”

ผมมองเห็นตัวเองกำลังสูดลมหายใจเข้าเต็มที่  มองเห็นบางสิ่งที่ยากจะควบคุมได้ผ่านความกังวลในแววตา

“ เคยเจอมั้ย ใครสักคนที่มีกลิ่นหอมเหลือเกินสำหรับคุณ หอมกว่าใครๆทั้งหมด?  หอมกว่ามากๆ? ”

“ โอว”

เมื่อผมรู้ว่าเขาเข้าใจในสิ่งที่ผมถาม สีหน้าผมบ่งบอกถึงความละอายใจ เขาเอื้อมมือออกมาแตะตัวผม ไม่ใส่ใจที่ผมเบี่ยงตัวหลบอีกครั้ง   มือเขาจับไหล่ผมไว้

“ ไม่ว่าทำอะไรตามเธอจะต้องอดทนกับมันให้ได้นะลูก ฉันจะคิดถึงเธอ เอ้านี่

เอารถฉันไป มันเร็วกว่าเยอะ

Pak.

Open Book

ผมเอนหลังพิงกับกองหิมะ ปล่อยให้มันเปลี่ยนรูปทรงไปตามน้ำหนักรอบๆ

ตัวผม ร่างกายผมเย็นพอๆกับอากาศหนาวเหน็บในตอนนี้ เกล็ดหิมะโปรยปรายมาให้ความรู้สึกเหมือนสัมผัสกับผ้ากำมะหยี่

ท้องฟ้าใสกระจ่าง ดวงดาวแพรวพราวระยับ ส่องประกายสีฟ้าบ้าง เหลืองบ้าง

ดวงดาวสรรสร้างให้ท้องฟ้าสีดำดูยิ่งใหญ่และงดงาม ถ้าจะว่าไปก็งดงามอย่างที่เคยเป็นมาเสมอ

ถ้าผมจะสามารถเห็นความงามนั้นได้จริงๆ

หกวันที่ผ่านไป ไม่ได้ทำให้อะไร-อะไรดีขึ้นมาเลย หกวันที่ผมมาหลบอยู่ในป่ากว้างกับพวก เดนาลี แต่ผมไม่ได้รู้สึกว่าได้เข้าใกล้ความเป็นอิสระมากไปกว่าที่เคยเป็นตั้งแต่วินาทีแรกที่ผมได้กลิ่นของเธอ

เมื่อผมมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่พราวแสงดาว ก็เหมือนกับว่ามีอะไรมาขวางกั้น

ระหว่างผมกับความงดงามนั้น เป็นเพียงใบหน้าของมนุษย์แสนจะธรรมดาที่มากางกั้นไว้ แต่ดูเหมือนผมจะไม่สามารถลบสิ่งธรรมดาๆนี้ออกจากใจได้เลย

ผมได้ยินเสียงความคิดที่ใกล้เข้ามาก่อนที่จะได้ยินเสียงฝีเท้าของเจ้าของเสียง

การเคลื่อนไหวนั้นเสียงคล้ายคำกระซิบแผ่วบนผิวหิมะ แค่นั้นเอง

ผมไม่แปลกใจเลยที่ ธัญญา ตามผมมาที่นี่ เพราะเธอครุ่นคิดมาตลอดสองสามวันนี้ว่าจะพูดกับผมอย่างไรดี เธอผลัดวันมาเรื่อยจนเธอแน่ใจว่าเธอต้องการจะพูดอะไร

เธอพลิ้วตัวเข้ามาระยะสายตาผมไกลออกไปประมาณ หกสิบหลา กระโดด

First Sight

ช่วงเวลาแบบนี้ของวัน เป็นเวลาที่ผมอยากจะหลับเสียให้ได้จริงๆ

โรงเรียน มัธยมปลาย

หรือจะเรียกว่าสถานที่ชำระบาปสำหรับคนตายน่าจะถูกต้องกว่า ถ้าจะมีวิธีใดที่ผมจะได้ชดใช้กรรมที่ทำมา การเรียน ม.ปลายก็ควรจะเป็นหนึ่งในนั้นด้วย ซึ่งผมไม่มีทางจะรู้สึกคุ้นเคยกับความน่าเบื่อนี้ได้เลย ทุกๆวันผ่านไปเหมือนเดิมซ้ำซาก ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ผมถือเอาว่านี่คือจังหวะเหมาะกับ การหลับ ของผม ถ้า การหลับนั่นคือการ อยู่เฉยๆ อยู่นิ่งๆ ไม่สนใจ ไม่มีปฎิกริยาใดๆ กับสิ่งต่างๆ ในช่วงเวลานี้

ผมนั่งจ้องรอยแตกของผนังที่อยู่อีกด้านของโรงอาหาร พลางจินตนาการหารูปแบบของรอยแยกเหล่านั้น นี่เป็นอีกหนึ่งวิธี ทำให้ผมสามารถแยกและกันเสียงพูดคุยไร้สาระ ฟังไม่เป็นภาษาหลายร้อยเสียงที่ไหลพุ่งอยู่ในหัวผมออกไปได้

ความคิดของมนุษย์เหล่านี้ ล้วนแต่เป็นเรื่องที่ผมเคยได้ยินมาแล้วทั้งนั้น แต่วันนี้ ทุกๆความคิด คิดถึงกันแต่เรื่องราวของนักเรียนที่เพิ่งเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ที่นี่ ผมใช้เวลาเล็กน้อยก็สามารถรับรู้เรื่องราวได้ทั้งหมด แล้วยังได้เห็นหน้านักเรียนใหม่คนนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก จากความคิด